Gaude Mater Ecclesia! Ciesz się, Kościele, Matko nasza! Gaude Mater Polonia! Ciesz się, Matko Polsko, któraś dostąpiła zaszczytu, jaki płynie z beatyfikacji Jana Pawła II, Twojego syna, pasterza Kościoła powszechnego - namiestnika Chrystusa!...
Ojciec Święty zachwycił się Kościołem Chrystusowym już we wczesnej młodości. Stopniowo wchodził w jego głębię przez refleksję i szczerość swej modlitwy, przez życie sakramentalne, przez Eucharystię, przez kapłaństwo i biskupstwo. „Totus Tuus!” - Cały Twój! - powiedział Matce Najświętszej. Było to jednocześnie najbardziej prawdziwe określenie jego ustosunkowania się do Ojca Niebieskiego. Cały oddał się Chrystusowi w Kościele, a Matka Jezusa stała się jego najdroższą Matką.
Najpiękniejszą wykładnią życia młodego Karola Wojtyły było jego życie duchowe, poprzez które coraz bardziej zbliżał się do Boga. Miało ono swój szczególny wyraz w Eucharystii, która była dla niego świętym Misterium Miłości.
Kościół współczesny zapatrzył się na Jana Pawła II, dostrzegając w nim wyjątkowego apostoła Jezusa - aż po czerwień krwi z 13 maja 1981 r., która stała się świadectwem jego wiary, zwłaszcza kiedy zaraz po zamachu w imię Chrystusa przebaczył swojemu oprawcy. Drogi jego pasterskiego życia, najeżone wprost rozmaitymi światowymi problemami, wiodły go przez cały świat, którego stał się najbardziej skutecznym misjonarzem.
Ten Pasterz Kościoła powszechnego był wielkim kontynuatorem Soboru Watykańskiego II. Wielokrotnie, w wielu dokumentach papieskich dawał nam jego wykładnię teoretyczną, a swoimi inicjatywami pasterskimi, swoim zapałem i wielkim zaangażowaniem sprawiał, że Kościół XX wieku był tak blisko człowieka.
Później przyszły na Papieża dni trudne po ludzku, dni dźwigania krzyża cierpienia i ułomności fizycznej. Były one również jednym wielkim świadectwem „Totus Tuus”, świadectwem wielkiego zrozumienia konieczności drogi krzyżowej Pana Jezusa. Jan Paweł II stanął na tej drodze pod Jezusowym krzyżem ze swoim krzyżem, który mu ofiarował Chrystus. Takiego, kontemplującego stacje Drogi Krzyżowej w Wielki Piątek, go zapamiętaliśmy.
Beatyfikacja Jana Pawła II jest wyniesieniem na ołtarze człowieka, który cały stał się własnością Boga. Uroczystego aktu beatyfikacji dokonał następca Jana Pawła II na stolicy św. Piotra - Benedykt XVI, wieloletni współpracownik Papieża Polaka i kontynuator jego myśli eklezjalnej. To ważne, że świętość Jana Pawła II jest dla wszystkich tak oczywista, a beatyfikacja była tak bardzo oczekiwana. Dla Kościoła w Polsce beatyfikacja Jana Pawła II - jak to określił prymas senior kard. Józef Glemp - jest takim polskim Westerplatte, ważnym momentem w dziejach narodu, na który trzeba się mocno zapatrzyć, którego trzeba się dobrze nauczyć. Bo pewnie nie będzie już tak szybko innego tak ważnego odniesienia dla nas, jak to z 1 maja 2011 r. i cały długi, brzemienny nauką Bożą na wielu płaszczyznach, pontyfikat.
Kłaniamy się dziś nowemu błogosławionemu Patronowi Kościoła i Ojczyzny, który z niezmienną miłością spogląda zapewne na każdego z nas i przygarnia do swojego serca.
Janie Pawle II, tam, w domu naszego Ojca, pamiętaj o swoich braciach i siostrach, synach naszej wspólnej ziemi. Wypraszaj nam Bożą pomoc, a nade wszystko upraszaj dar umacniania naszej wiary, nadziei i miłości oraz zawierzenia Maryi - Matce Miłosierdzia.
Panie, dziękujemy Ci za światło Jana Pawła II...

Posłuchaj wypowiedzi dnia, komentarza tygodnia oraz rozmowę z Redaktorem Naczelnym