13 i 14 maja odbyła się 87. Ogólnopolska Pielgrzymka Akademicka na Jasną Górę. Wzięli w niej udział również studenci z Duszpasterstwa Akademickiego Parakletos w Słubicach.
W spotkaniu uczestniczył delegat episkopatu Polski do spraw duszpasterstw akademickich – bp Marek Marczak z Łodzi. Pielgrzymka przebiegała pod hasłem „Jestem, pamiętam, czuwam”.
- Ponieważ jesteśmy małym duszpasterstwem i nasza uczelnia też nie jest duża, bardzo mi zależało, żeby nasi studenci poznali sposób pracy dużych duszpasterstw. Przyjechały takie znane duszpasterstwa jak „Beczka” czy DA z parafii św. Anny w Warszawie (znane np. z katechez księdza Pawlukiewicza) – mówi ks. Rafał Mocny. – Ostatnim elementem pielgrzymki była rota ślubowania przed cudownym Obrazem Jasnogórskim. Tym samym tekstem jest ona wygłaszana od 87 lat, co jest na pewno wyjątkowe.
Dla studentów ze Słubic pielgrzymka była pięknym doświadczeniem, nie tylko duchowym. - Spotkanie było dla nas inspiracją, jak pracować, w jakich kierunkach się rozwijać. Ale też było dużo możliwości nawiązania najróżniejszych kontaktów z różnymi duszpasterstwami. Może będzie to okazja to wspólnych inicjatyw i akcji duszpasterskich, na co bardzo liczę – dodaje duszpasterz.
W parafii pw. Ducha Świętego w Słubicach 1 września odbyło się modlitewne wspomnienie żołnierzy poległych podczas II Wojny Światowej.
W tym dniu proboszcz parafii ks. kan. Robert Węglewski dokonał złożenia do Słubickiego Panteonu Pamięci Żołnierza Polskiego ziemi z terenu Pola Bitewnego oraz miejsca odnalezienia 9-ciu ciał Obrońców Westerplatte. Ta heroiczna obrona na trwałe wpisała się w historię Oręża Żołnierza Polskiego, będąc symbolem jego bohaterstwa, odwagi i poświęcenia. Kilkadziesiąt lat owiani zapomnieniem spoczywali Polscy Żołnierze w nieoznaczonych mogiłach, bezimienni bohaterowie, świadkowie niemieckiej agresji na Polskę. Dopiero dzięki żmudnej pracy archeologów Muzeum II Wojny Światowej dokonano odkrycia ich miejsca spoczynku w 2019 r. Żołnierze, którzy polegli w pierwszych dniach ataku na Wojskową Składnicę Tranzytową na Westerplatte musieli na to czekać przez ponad osiemdziesiąt lat leżąc w nie poświęconej ziemi, pod stosami liści i gruzu. Dzięki pracy naukowców dokonano identyfikacji pięciu poległych, których dziś znamy już z imienia i nazwiska. Ziemię z mogił Bohaterów kustosze Panteonu otrzymali dzięki pomocy dyrektora Muzeum Westerplatte i Wojny 1939 r. - Oddziału Muzeum II Wojny Światowej mgr. inż. Mariusza Wójtowicza-Podhorskiego. Tej podniosłej i wzruszającej chwili towarzyszyła wystawa zdjęć przedstawiających prace archeologów z gdańskiego muzeum.
Wędrówka od góry Hor ku Morzu Czerwonemu prowadzi na drogę okrężną, bo ziemia Edomu zamyka przejście. Lud traci cierpliwość. To późna faza pustyni. Zmęczenie szybko zmienia się w szemranie. Powraca zdanie: „Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli?”. Pojawia się też pogarda dla manny: „pokarm mizerny”. Tekst odpowiada obrazem, że Pan zsyła węże „o jadzie palącym”. W hebrajskim stoi tu słowo powiązane z rdzeniem „palić” (śārāf), stąd tradycyjne „węże serafiny”. Ukąszenie obnaża bezradność. Wyznanie winy brzmi krótko: „Zgrzeszyliśmy”. Mojżesz modli się za lud. Odpowiedź Boga zaskakuje. Wizerunek węża ma stanąć wysoko na palu. Hebrajskie „sztandar, znak” to nēs. Wzrok podniesiony z ziemi przestaje krążyć wokół zagrożenia. Spojrzenie staje się aktem posłuszeństwa wobec słowa Boga. Nie ma tu miejsca na magię przedmiotu. Księga Mądrości dopowie później, że ratunek przychodzi od Boga, a znak jedynie kieruje ku Niemu (Mdr 16,6-7). Równie ważna pozostaje historia po latach. Król Ezechiasz rozbija „węża miedzianego”, bo lud pali mu kadzidło (2 Krl 18,4). Znak łatwo przechodzi w kult rzeczy. W samym brzmieniu hebrajskim pojawia się gra słów: wąż (naḥāš) i miedź (neḥōšet); stąd nazwa „Nehusztan”. Najstarsza lektura chrześcijańska widzi w tym typ krzyża. Justyn Męczennik łączy węża wyniesionego na palu z tajemnicą krzyża w „Dialogu z Tryfonem” (rozdz. 91). Augustyn, komentując słowa Jezusa o wężu z pustyni, tłumaczy ukąszenia jako grzechy, a węża wyniesionego jako śmierć Pana, na którą patrzy wiara.
Ks. kan. Andrzej Bajak podczas wprowadzenia relikwii bł. Rodziny Ulmów w kościele Trójcy Świętej w Boguszowie-Gorcach.
W Narodowy Dzień Pamięci Polaków ratujących Żydów pod okupacją niemiecką w parafii Trójcy Świętej pojawił się wyjątkowy znak, relikwie błogosławionej Rodziny Ulmów.
Uroczystość, która odbyła się 24 marca br., w czasie trwających w parafii wielkopostnych rekolekcji, zgromadziła wiernych pragnących nie tylko uczcić pamięć bohaterów z Markowej, ale także zaczerpnąć z ich świadectwa miłości. Tego dnia liturgia nabrała szczególnego wymiaru, a historia sprzed ponad 80 lat stała się żywym wezwaniem do wiary, odwagi i odpowiedzialności za drugiego człowieka.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
