Misje według św. Pawła są głoszeniem Chrystusa Ukrzyżowanego, który Zmartwychwstał, którego życie opisane jest w Ewangelii. Misje mają dotknąć całokształtu życia chrześcijańskiego. Nie tylko grzechy, ale również wzloty i osiągnięcia duchowe każdego chrześcijanina są okazją do przeproszenia Pana Boga, ale też do podziękowania Bogu za wszystkie otrzymane łaski. Misje mają trzyczłonowy wymiar. Po pierwsze - uderzenie we wnętrze człowieka, aby doprowadzić go do spowiedzi św. Po drugie - Eucharystia i dziękczynienie. Po trzecie - to, co czeka każdego człowieka w przyszłości, a więc podjęcie postanowień misyjnych i staranie się o to, by je wypełnić. Misje to nie tylko przychodzenie do Pana Jezusa, ale też bycie razem w parafii i poczucie się jedną rodziną, wspólnotą. O tym wszystkim mówił ksiądz rekolekcjonista w pierwszym dniu, w niedzielę. Wtedy też odnowione zostały przyrzeczenia chrztu św.
Drugi dzień poświęcony był odnowie wiary oraz sakramentowi pokuty. Przed każdą Mszą św. przynajmniej przez 15 minut prowadzony był rachunek sumienia, aby ludzi nauczyć i uwrażliwić na rolę rachunku sumienia, gdyż dzisiaj bardzo często się zdarza, że ludzie jakby z marszu, w biegu przystępują do spowiedzi. W tym dniu wiele było mowy o modlitwie, gdyż jest to jakby stacja węzłowa - tam, gdzie kończy się modlitwa, tam zaczyna się kryzys wiary.
W poniedziałek i we wtorek prowadzone były też nauki stanowe dla kobiet i dla mężczyzn. Poruszane były tam wszystkie bolączki dnia codziennego, o których mówi nie tylko Kościół, ale i prasa oraz debatuje nad nimi też parlament. Hasłem przewodnim nauk stanowych było: "Braterstwo, miłość, trzeźwość i zgoda niech pod waszym rodzinnym dachem zawsze panuje. Niech nigdy przewrotna moda głów wam nie zawraca i serca nie psuje. Niech cały świat pozna, że w katolickiej rodzinie kwitnie wiara i prostota, a w następnych pokoleniach szczera będzie wyrastała cnota".
We wtorek również ks. Chmielewski mówił o rzeczach ostatecznych, o wieczności, o śmierci, niebie i piekle. Prowadzone były też modlitwy, aby przygotować się na dobrą śmierć, gdyż jakie życie, taka śmierć, a jaka śmierć, taka wieczność. Dużo uwagi poświęcił życiu eschatologicznemu, wiecznemu i modlitwom za zmarłych, w myśl powiedzenia: "Pomogłeś zbawić duszę brata swego, to przez to zbawiasz duszę swoją, bo każda dusza z czyśćca wybawiona staje się naszą orędowniczką u Boga".
Ważnym punktem misji było przebłaganie za grzechy parafii. W środę publicznie przepraszano Boga za grzechy, bo przecież publicznie Bóg jest obrażany. W kolejnym dniu miało miejsce odnowienie przyrzeczeń małżeńskich. Odnowienia ślubów małżeńskich dokonało około 250 par przybyłych na Mszę św.
W ostatnim dniu misji św. nastąpiło poświęcenie rodzin Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i Niepokalanemu Sercu Maryi. Na koniec odprawiona została Droga Krzyżowa z poświęceniem krzyży. Przy 12 stacji wierni przepraszali siebie wzajemnie. Całe rekolekcje przepraszano Boga, na zakończenie zaś człowieka, aby zstąpił anioł miłości i zgody do całej parafii. Wszystkim zgromadzonym wiernym udzielony został również odpust zupełny za kary doczesne, czyśćcowe.
Ostatniego dnia o godz. 18.00 została odprawiona uroczysta Msza św. koncelebrowana przez księży pochodzących z parafii katedralnej.
Domeną całych misji było prowadzenie Apelów Maryjnych. Każdego dnia wierni gromadzili się w świątyni o godz. 21.00, aby odśpiewać Apel Maryjny, odczuć ciepło, którą do Kościoła wprowadza Matka Boża i poczuć się jedną wielką rodziną. Ksiądz rekolekcjonista grając na trąbce, przywoływał atmosferę Apeli Jasnogórskich i dawał okazję, by ludzie pozostawili za progiem wszystkie swoje kłopoty i mogli w kościele podczas Apelu poczuć się młodszymi, szczęśliwszymi, zapominając o swoich dolegliwościach. Homilie wygłaszane podczas Apeli przybliżały i rozwijały niektóre z wezwań Litanii Loretańskiej, takie jak: "Matka Boża", "Wspomożycielka", "Matka Dobrej Rady", "Panna Wierna". Wszystkie te tytuły składają się na to, że możemy mówić do Niej "Królowo". Jakkolwiek nazwiemy Maryję: łowicką, licheńską, częstochowską - zawsze będzie występować tam słowo "Matka". Ona raz zostawszy naszą Matką, nigdy nie przestaje nią być. Dla Niej jest to najpiękniejszy tytuł: "Matka Boga i człowieka". Nawiązują do tego słowa hymnu napisanego specjalnie na uroczystość koronacji:

Matko, Matko,
Matko Boga i człowieka
Wiarę daj, nadzieję daj
I Synowi nas polecaj.

Misje w parafii katedralnej były głębokim przeżyciem dla całej wspólnoty parafialnej, wierni mogli w wielu wymiarach pogłębić i ubogacić swoją duchowość i wiarę. Każdego dnia na misjach w bazylice gromadziły się tłumy. O tym, że nauki księdza rekolekcjonisty trafiały do słuchaczy i poruszały ich, świadczyć może choćby gorące pożegnanie ostatniego dnia misji. I co najważniejsze: godnie przygotowały wiernych parafii katedralnej do tego wielkiego wydarzenia, jakim była 5 października br. koronacja obrazu Najświętszej Maryi Panny Łowickiej.