PiS za mało troszczy się o rodzinę. Z takim zarzutem spotkałem się przed kilkoma dniami podczas spotkania z wyborcami. Zarzucono PiS-owi, że nie potrafi zatrzymać postępującego kryzysu rodziny. W trakcie dyskusji okazało się, że moich rozmówców najbardziej boli fakt upadku moralności rodziny. Także upadku kultury. Wskazano na coś, co trzeba by nazwać „pornoizacją” kultury, czyli przeniknięciem elementów seksu do wszystkiego: do stylu ubierania się, dekoracji mieszkań, sportu, reklamy, do naszych rozmów… Oczywiście, owa „pornoizacja”, mająca na celu zniszczenie rodziny, najbardziej widoczna jest w środkach przekazu.
Na co zwrócono mi uwagę? Po pierwsze - media wyśmiewają ideał chrześcijańskiego małżeństwa, monogamicznego i trwałego, dla którego wierność małżeńska jest źródłem głębokich i pięknych przeżyć. Dotarła i do nas „europejska” tendencja rozbicia rodziny przez promowanie związków partnerskich albo też przez ukazywanie szczęścia w życiu poza rodziną. Dotyczy to zwłaszcza ruchów feministycznych, które wprost walczą z pierwotną funkcją rodziny, z godnością macierzyństwa i ojcostwa.
Po wtóre - wmawia się ludziom, że dziecko i macierzyństwo są ciężarem oraz ograniczeniem. Media kpiły z „becikowego”, z ośmieszeniem spotkała się także inicjatywa wójta gminy Przecław na Podkarpaciu, który zaoferował każdemu bezrobotnemu mieszkańcowi pracę, jeśli jego żona urodzi dziecko.
Po trzecie - jak podkreślili moi rozmówcy, PiS tak na dobrą sprawę nie zajął się jeszcze polityką prorodzinną, aby zniwelować poziom bezrobocia. Skoro 40 proc. młodych ludzi nie ma w Polsce pracy, nie dziwmy się, że nie zawierają oni związków małżeńskich, bo nie będzie ich stać na utrzymanie dzieci. Wielu z nich, jeśli nawet dostanie pracę, nie zmienia swojego nastawienia, bo boi się z kolei jej szybkiej utraty.
Nie obwiniając o wszystko, co złe, PiS-u i obecnego rządu, myślę, że obecnie mimo wszystko mamy sprzyjający klimat ku temu, aby dla rodziny szczególnie dużo dobrego zrobić. Mamy już pierwsze posunięcia rządu służące rodzinie - wydłużenie urlopów macierzyńskich, wspomaganie kobiet po porodzie - choć to dopiero pierwsze kroki, wskazują jednak na to, że rząd myśli całościowo (od 2007 r. urlop macierzyński będzie trwał 22 tygodnie, a od 2008 r. aż 26 tygodni). Oczywiście, wydłużenie urlopów macierzyńskich to tylko jeden z instrumentów polityki prorodzinnej. Z kolei tym matkom, które chcą być dłużej z dziećmi, należy zapewnić powrót do pracy; a tym, które pozostaną w domu jeszcze dłużej - dać bodaj minimalną pensję. Dzieci są nie tylko przyszłością narodu, ale i kapitałem państwa.
Jan Paweł II wielokrotnie przypominał, że „przyszłość ludzkości idzie przez rodzinę”, dlatego należy rodzinę otaczać szczególną troską (por. Evangelium vitae, 94). Troszczyć powinno się tak państwo, jak i Kościół. A jak się troszczyć? Ukazała się na ten temat interesująca książka, zatytułowana Posługa rodzinie w nauczaniu Jana Pawła II (Wydawnictwo Diecezjalne w Sandomierzu). Jej autor - ks. dr Stanisław Szczerek, proboszcz parafii w Ożarowie, trafnie podkreśla, że w czasie gdy prądy liberalne wprost wymuszają na społeczeństwie ogólnoświatowym milczące przyzwolenie na prawne zrównanie związków homoseksualnych z rodziną, należy zabezpieczyć tożsamość rodziny - to jest zadanie priorytetowe z uwagi na dobro ludzkości. Z książki ks. Szczerka wynika jasno, że Jan Paweł II nieustannie przekonywał, iż obrona i promocja rodziny stanowią dzisiaj centralny punkt służby Kościoła wobec ludzkości. Istotą tej posługi wobec rodziny jest głoszenie słowa Bożego i udzielanie sakramentów. Ale nie tylko. Skoro dzisiaj w mediach przesadnie eksponuje się zło, Kościół powinien mówić o rodzinie pozytywnie, pokazywać jej piękne strony.
Oczywiście, nie chodzi o to, by przemilczeć zagrożenia. Wskazywał na nie bardzo często Ojciec Święty, m.in. w adhortacji Familiaris consortio jest mowa o poważnych zagrożeniach rodziny ze strony współczesnej kultury. Papież stwierdzał, że „w obecnym momencie historycznym (...) rodzina jest przedmiotem ataków ze strony licznych sił, które chciałyby ją zniszczyć lub przynajmniej zniekształcić...” (FC nr 3). Jak przypomina ks. Szczerek, to właśnie Jan Paweł II, broniąc świętości życia i wartości rodziny, na określenie zła aborcji czy eutanazji ukuł termin: cywilizacja śmierci, kultura śmierci. Czyli nie lękał się Papież przeciwstawić swojego autorytetu liberalnym prądom czy tzw. mniejszościom seksualnym. Głosił naukę Kościoła skutecznie, przekonując miliony ludzi do prawdy o rodzinie jako dziele Bożej miłości, pierwszym środowisku miłości, bez której człowiek nie może żyć i rozwijać się. W przemówieniu do rodzin w Manili na Filipinach Jan Paweł II, wskazując na istotę powołania rodziny, wręcz zaapelował do rodzin: „Weźcie w swoje ręce losy świata!”.
Piszę o tym, by zachęcić tak rząd, Kościół, jak i nas wszystkich, by z większą odwagą i mocą mówić, bronić, świadczyć o rodzinie. Rząd powinien jak najszybciej opracować całościowy program dla rodziny, a Kościół w parafialnym duszpasterstwie powinien rodzinie dać absolutne pierwszeństwo przed różnego rodzaju grupami czy wspólnotami. Jak podkreśla ks. Stanisław Szczerek, wszystkie grupy są ważne i pożyteczne o tyle, o ile prowadzą do rodziny. Ociec Święty w Liście do rodzin (nr 13) ostrzegał, że rodzina „jest łatwa do zranienia”, a potem jej słabość odbija się na całym życiu społeczeństw i narodów.