W czerwcu 2003 r. przypadało 30-lecie oddania Ruchu Światło-Życie pod opiekę Niepokalanej. Aktu oddania dokonał ówczesny metropolita krakowski - kard. Karol Wojtyła. Akt ten uznawany jest za akt
konstytutywny Ruchu.
W 30. rocznicę Papież Jan Paweł II skierował specjalny list do ruchu oazowego. List ten stał się inspiracją dla redakcji Wieczernika - najbliższe numery podejmą tematy wskazane przez Jana
Pawła II.
„Udział w życiu parafialnym jest wyrazem zrozumienia tajemnicy Kościoła jako wspólnoty odkupionych, którzy stanowią mistyczne ciało Chrystusa, jedno i niepodzielone, zjednoczone
wzajemną miłością. Prawdziwie Boża była myśl ks. Blachnickiego, by ten Ruch związać z parafią. Nie odchodźcie od tej idei. Trwajcie w lokalnej wspólnocie Kościoła i ożywiajcie
ją Waszą wiarą” - pisał Jan Paweł II.
126. numer Wieczernika poświęcony jest parafii. Otwiera go artykuł Jana Halbersztata Kościół w konkrecie - refleksja o znaczeniu parafii i zaangażowaniu w życie
parafialne. W tekście Gdzie jest moja parafia Andrzej Krynicki pisze o drodze do obecności we własnej parafii, próbuje zmierzyć się z częstym problemem ruchów
odnowy - przynależności do wspólnot w innych parafiach niż własna. W artykule Od urzędu do wspólnoty ks. Bogdan Biela prezentuje nauczanie Kościoła na temat parafii. Z kolei
w tekście Wspólnota wspólnot ks. Maciej Krulak przedstawia wizję odnowy parafii ks. Franciszka Blachnickiego, odnosząc ją do aktualnej sytuacji parafii i Kościoła.
Między biurkiem a katakumbami - to tytuł artykułu Magdaleny Trybus. Autorka pisze o fundamentalnej roli troski o Eucharystię w odnowie parafii. Z kolei
Krzysztof Jankowiak w tekście Życie z życia ukazuje ewangelizację jako początek odnowy parafii.
Blok tematyczny zamykają: rozmowa na temat roli i znaczenia rad duszpasterskich z ks. Janem Stanisławskim, długoletnim proboszczem, prekursorem tworzenia rad duszpasterskich,
oraz dwa świadectwa o zaangażowaniu w życie parafialne wspólnot Ruchu Światło-Życie - jedno świadectwo z Domowego Kościoła, drugie - ze wspólnoty
młodzieżowej.
Warto też zwrócić uwagę na zamieszczony w dodatku Wieczernik dla Ciebie artykuł Ireny Chłopkowskiej, mówiący o pomocy osobom o orientacji homoseksualnej.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
- Absolutnie bijemy się o sprawiedliwy wyrok i obrona tutaj nie ustanie. Rzeczywiście, żeby mówić o sprawiedliwym wyroku w tej sprawie, to trzeba przede wszystkim mieć uczciwie wybrany, wylosowany sąd, a nie ustawiony skład orzekający - powiedział w Radio Wnet mec. Krzysztof Wąsowski, obrońca ks. Michała Olszewskiego.
Adwokat był pytany, czy w kontekście informacji przedstawionych przez sędziego Dariusza Łubowskiego, widzi zagrożenie dla transparentności rozpatrzenia sprawy ks. Olszewskiego.
Paweł Miki, syn samuraja z Kioto, urodził się w 1556 roku. Chrzest przyjął w dzieciństwie. Odznaczał się głęboką wiarą i niezwykłą inteligencją. W młodym wieku wstąpił do Towarzystwa Jezusowego, stając się pierwszym w historii Japonii jezuitą pochodzenia japońskiego. Przygotowywał się do kapłaństwa i mógł zostać pierwszym katolickim kapłanem w swoim kraju. Stał się jednak jednym z pierwszych męczenników Japonii i całego Dalekiego Wschodu - informuje Vatican News.
Św. Paweł Miki był błyskotliwym mówcą — potrafił rozmawiać z buddystami z szacunkiem i mądrością, a przykładem życia przyciągał wielu do Chrystusa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
