Kochają ją pielgrzymi, mieszkańcy okolic, diecezji, a abp Stanisław Nowak darzy św. Annę szczególnym nabożeństwem.
Od XVI wieku daje znać o sobie, a kiedy w XVII wieku wyrósł wielki kościół i klasztor - przyjmuje swoich czcicieli w osobnej kaplicy, teraz odnowionej. Cieszymy się, że Jezus w uścisku swej Babci Anny, na jej kolanach, zaprasza do tej najszczęśliwszej Rodziny w historii Zbawienia, patrząc na proszących i niosąc nas Bogu w oddaniu.
Przez cały okres letni św. Anna cieszy się, że jest potrzebna, że może pomagać w strapieniach, i jest nam tak bliska, jakby się nie zmieniła od 2 tys. lat - święci przecież się nie zmieniają.
Więc nie milkną pieśni na jej cześć, nie milkną modlitwy, a dzieci komunijne przypatrują się Jezusowi, że taki wesoły, jakby chciał się z nimi bawić.
My też ją kochamy. Od prawie 140 lat Siostry Dominikanki są mieszkankami klasztoru. Żyjemy za klauzurą papieską - duży klasztor (każda ma swoją celę) i ogród za murami to cała nasza kula ziemska.
Św. Dominik, nasz założyciel, poucza nas od XIII wieku. Nasze istnienie jest pokornym świadectwem zachwytu Bogiem, świadectwem wsłuchiwania się w Słowa Ojca, w Słowa Ewangelii, świadectwem korzystania z Drogi prowadzącej do Ostatecznej Nadziei - do Zbawienia.
Każda z nas podjęła własną decyzję, aby oddać się Bogu na zawsze, do końca, do śmierci, ale inicjatywa i ostateczna akceptacja należy zawsze do Boga.
Każda z nas przeżywa swoją osobistą przygodę z Bogiem i urzeczona Jego mocą podąża za Nim, uznając za marność wszystkie oferty świata.
Dużo by pisać o naszym życiu, które od 5.00 do 21.00 ujęte jest w program, ma swój rytm, w którym wiele czasu poświęcamy modlitwie wspólnotowej i osobistej, ale także pracy wykonywanej z sercem w klimacie milczenia. Mamy też jednak wiele chwil, aby się cieszyć i dzielić naszą radością z bliźnimi.
Prawie nikt nie chce tego życia porzucić, bo sens zachwytu Bogiem, nieustanne analizowanie tożsamości Boskich Osób i sens Drogi, uwzględniającej to, aby nikt nie zginął - są wartościami, dla których warto podjąć ryzyko.