Eucharystii w intencji dziękczynnej za parafian i wszystkich społeczników, zaangażowanych w powstanie i pielęgnację zielonej enklawy w sercu tej żoliborskiej parafii przewodniczył ks. Krystian Strycharski, wikariusz parafii św. Jana z Kęt.

Po Mszy św. tuż obok „Pawilonu Kulturalnego” mieszczącego się na obrzeżach parku odbyła się druga część świętowania. O historii powstania „Sadów Żoliborskich” opowiedziała Barbara Kowalczyk, przewodnicząca zarządu Stowarzyszenia Ochrony Parku „Sady Żoliborskie”. – Pół wieku temu, we wrześniu 1971 r. w centrum naszej młodej wówczas parafii dzięki pracy i zaangażowaniu mieszkańców w ramach tzw. czynów społecznych rozpoczęliśmy zagospodarowywanie terenów po zlikwidowanych ogrodach działkowych – zaznaczyła i dodała, że w 1992 r. powstał Komitet Ochrony Parku „Sady Żoliborskie”, którego organizacyjnym i moralnym następcą jest istniejące obecnie Stowarzyszenie Ochrony Parku „Sady Żoliborskie”. – Realizowaliśmy nasze marzenia i jesteśmy dumni z efektów. Przez lata mogliśmy liczyć na życzliwość i wsparcie naszych księży proboszczów: Antoniego Dębkowskiego i Grzegorza Ostrowskiego, za co im serdecznie dziękujemy – podkreśliła Kowalczyk.

W czasie małego festynu przygotowano konkursy, quizy i zabawy dla dorosłych i dzieci. Odbył się także koncert w wykonaniu „Kwintetu Instrumentów Dętych Blaszanych Filharmonii Narodowej”.

Park „Sady Żoliborskie” jest unikalnym dziełem społecznikowskim, powstałym i utrzymywanym dzięki zaangażowaniu społeczności lokalnej. Nazwa swymi najgłębszymi korzeniami sięga początków XIX wieku. - W 1816 r. powstała na Marymoncie Szkoła Agronomiczna, która od 1820 r. działała pod nazwą Instytut Agronomiczny. Jej inicjatorem był Stanisław Staszic. Na rzecz Instytutu przekazane zostały dobra rządowe Marymont i Bielany oraz folwarki Ruda, Wawrzyszew i Buraków. Tam, na Burakowie, powstał oddział weterynarii i prawdopodobnie były sady owocowe. To od nich ma wywodzić się obecna nazwa Sady Żoliborskie – wskazuje Anna Laszuk, współautorka publikacji „50 lat Parku „Sady Żoliborskie”.

Na początku lat 30. XX w. na terenie mniej więcej obecnej ulicy Braci Załuskich, do granicy torów łączących wówczas Warszawę Gdańską i Łomianki, zaczęły powstawać ogrody działkowe. Korzystali z nich mieszkańcy kolonii budowanych na Żoliborzu m.in. przez utworzoną w 1921 r. Warszawską Spółdzielnię Mieszkaniową. „W czasie okupacji hitlerowskiej i Powstania Warszawskiego były one cennym źródłem zaopatrzenia okolicznych mieszkańców w owoce i warzywa” – wspominał na łamach Informatora Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w 2012 r. B. Kołodziej.

W sierpniu 1944 r. ludzie, chcąc dotrzeć na działki, do swych zbiorów, szli pod kulami i - aby przynieść kosz pomidorów czy cebuli - ryzykowali życiem. W czasie powstania działki były niemym świadkiem dramatycznych wydarzeń mających miejsce w pobliskim klasztorze Sióstr Zmartwychwstanek, nazwanym „Twierdzą Zmartwychwstanek”.

W latach 50. i 60. działki były stopniowo likwidowane, a w ich miejscu powstawało osiedle o nazwie „Sady Żoliborskie”. Wyróżniało się ono na tle innych budynków PRL-owskiej architektury dosłownym zanurzeniem w zieleni. W 1968 r. działki zostały całkowicie zlikwidowane. Pozostały na nich drzewa owocowe, o które dbali okoliczni mieszkańcy. Z inicjatywy Barbary Kowalczyk i Ryszarda Błahyja we wrześniu 1971 r. mieszkańcy nowego osiedla porozumieli się, stworzyli grupę inicjatywną i przystąpili do uporządkowania zaniedbanych terenów. Łopaty, grabie, taczki, a nawet sadzonki nowych roślin kupowali sami. Sady otrzymały wtedy „drugie życie”.

Z początkiem lat 90. ubiegłego wieku terenem zaczęli interesować się przedsiębiorcy, którzy chcieli tereny zielone wykorzystać na cele komercyjne. Odpowiedzią mieszkańców było powołanie Społecznego Komitetu Ochrony Parku „Sady Żoliborskie”, który dbał o to, aby tereny te były wykorzystywane tylko na cele rekreacyjne. – Czasem nie było łatwo. Kilkakrotnie organizowaliśmy zbieranie głosów za utrzymaniem parku. Bywało trudno, musieliśmy zdobywać pieniądze na drogi, ławki, urządzenie placu zabaw, dosadzanie drzew i krzewów oraz oświetlenie – wspomina Kowalczyk.

Dzisiaj park „na Sadach” integruje mieszkańców Żoliborza. Stwarza okazje do rekreacji i wypoczynku. Jest także dobrym miejscem na spędzenie chociaż namiastki „wczasów pod gruszą”.