Kiedy słyszymy słowo "chrzest", myślimy o naszym parafialnym kościele, o chrzcielnicy i o kapłanie, który małemu dzieciątku udziela sakramentu chrztu świętego, i przypominamy sobie tę podstawową prawdę wiary, że "chrzest jest to sakrament, w którym zostajemy wyzwoleni od grzechu i odrodzeni jako dzieci Boże, stajemy się członkami Chrystusa oraz zostajemy wszczepieni w Kościół i stajemy się uczestnikami jego posłannictwa" (por. Katechizm Kościoła Katolickiego, 1213). Rozważając Ewangelię o chrzcie Pana Jezusa, chociaż nie ogarniamy tej tajemnicy, wiemy, że naszemu Boskiemu Zbawicielowi nie było potrzebne oczyszczenie z grzechów. A jednak ów chrzest Jezusowy był konieczny, skoro On sam powiedział do Jana: "Pozwól teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe". Pan Jezus przyłączył się do św. Jana Chrzciciela w jego nauczaniu i do tych ludzi stojących w kolejce, aby przyjąć od niego chrzest pokuty na oczyszczenie grzechów. W sercach tych ludzi była jakaś świadomość winy i potrzeba oczyszczenia. Ale dzięki łasce Bożej Jan Chrzciciel wiedział, że temu obrzędowi pokutnemu musi towarzyszyć wewnętrzna przemiana myśli i serca, że nie same obrzędy i zwyczaje religii izraelskiej oczyszczają i uświęcają, że musi przyjść Uświęciciel i że jest Nim Ten, który jego samego uświęcił w łonie matki przed narodzeniem. Jezus z Nazaretu słyszy o nauczaniu i chrzcie udzielanym przez Jana. Staje pokornie nie tylko w szeregu uczniów Jana, ale i tych grzeszników, którzy doświadczają wewnętrznej potrzeby łaski Bożej. Tą swoją prośbą o chrzest Janowy Pan Jezus potwierdza prawdziwość jego przepowiadania i potrzebę nawrócenia. Pan Jezus jakby podejmuje program kaznodziejski Jana Chrzciciela, udziela mu aprobaty, chce być realizatorem jego misji, a Jezusowa Ewangelia stanie się wypełnieniem tego, co Jan Chrzciciel zapowiada. Ale dzięki światłu Ducha Świętego wielki Chrzciciel wie, że Ten, który stoi przed nim, jest nie tylko większy od niego, ale także za chwilę usłyszy radosne potwierdzenie tej swojej wiary: "Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie" (Mt 3, 17).
Przed chrztem w Jordanie Pan Jezus żyje w ciszy i ukryciu Nazaretu. Po tym chrzcie rozpoczyna się Jezusowa ewangelizacja. Ojciec Święty Paweł VI tak bardzo szeroko określa tę posługę Kościoła: " Żadna niepełna i niedoskonała definicja nie może zadośćuczynić bogatej, wielostronnej i dynamicznej rzeczywistości, jaką jest ewangelizacja" ( Evangelii nuntiandi, nr 17). "Jest ona raczej procesem wielowarstwowym, złożonym z różnych elementów, jakimi są: odnowa ludzkości, dawanie świadectwa, otwarte przepowiadanie, przylgnięcie duchowe, wejście we wspólnotę, przyjęcie znaków, dzieła apostolskie" (EN 24). Nawet kapłan, który na mocy swojego powołania jest głosicielem słowa Bożego, nie zawsze, nie w każdej chwili spełnia tę posługę. Ale także on pragnie dawać świadectwo swojej wiary, pragnie całym sercem przylgnąć do Jezusowej Ewangelii, pragnie być w swojej wspólnocie jak w Bożej rodzinie i podejmować dzieła apostolskie, które raczej są czynem niż tylko głoszeniem słowa. Te wszystkie współczynniki ewangelizacji uzupełniają się wzajemnie. Czyny nie mogą zaprzeczać słowom, a liturgia słowa ma mieć swoje dopełnienie w czynach podyktowanych wiarą.