Być może wielokrotnie widzieliśmy obraz, na którym Jezus stoi z uniesioną prawą dłonią, lewą trzymając na sercu, z którego wydobywają się dwa promienie - jeden czerwony, drugi jasnoblady. U dołu obrazu widnieje przeważnie wezwanie: „Jezu, ufam Tobie!”. Obraz został namalowany na wyraźne życzenie samego Jezusa. Polecenie to otrzymała skromna zakonnica, Faustyna Kowalska, obecnie święta. Od tamtego zdarzenia minęło ponad osiemdziesiąt lat. Orędzie miłosierdzia głoszone jest na całym świecie, co wcale nie oznacza, że dotarło do każdego. Zadajmy sobie pytanie, czy dotarło do nas, czy dotarło do mnie i jak to orędzie Boga Miłosiernego rozumiem i przyjmuję? W „Dzienniczku” św. s. Faustyny możemy przeczytać taki oto fragment: „Ale przyobiecał Bóg wielką łaskę (…) wszystkim, którzy głosić będą o tym wielkim miłosierdziu Moim. Ja sam bronić ich będę w godzinę śmierci jako swej chwały, i chociażby grzechy dusz czarne były jak noc, kiedy grzesznik zwraca się do miłosierdzia Mojego, oddaje Mi największą chwałę i jest zaszczytem męki Mojej. Kiedy dusza wysławia Moją dobroć, wtenczas szatan drży przed nią i ucieka na samo dno piekła”.

Miłosierdzie objawione

Przyjście Chrystusa na świat jest szczególnym znakiem i przejawem miłosierdzia Boga wobec świata. - Motywem przyjścia Chrystusa na ziemię była miłość Boga do ludzi - wyjaśnia bp Ignacy Dec w katechezie zawartej w publikacji wydanej z okazji II Tygodnia Kultury Chrześcijańskiej w Diecezji Świdnickiej w 2006 r., przeżywanym pod hasłem „Jan Paweł II - sługa miłosierdzia”. - W Prologu Ewangelii według św. Jana czytamy słowa: „Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi” (J 1,12) - dodaje. - Zaś w Liście św. Pawła do Tytusa znajdujemy słowa: „z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego” (Tt 3,5-7). To Boże miłosierdzie wyrażające się w zbawieniu człowieka wychwala Jan Paweł II w encyklice „Dives in misericordia”. Pisze tam Papież m.in. takie słowa: „Krzyż Chrystusa, w którym Syn, współistotny w Ojcu, oddaje pełną sprawiedliwość samemu Bogu, jest równocześnie radykalnym objawieniem miłosierdzia, czyli miłości wychodzącej na spotkanie tego, co stanowi sam korzeń zła w dziejach człowieka: na spotkanie grzechu i śmierci” (DM 7) i nieco dalej: „W swym zmartwychwstaniu Chrystus objawił Boga miłości miłosiernej właśnie przez to, że jako drogę zmartwychwstania przyjął krzyż” (DM 7) - zaznacza bp Ignacy Dec.

Dłużnicy miłosierdzia

Jako ludzie wszyscy jesteśmy „odbiorcami Bożego miłosierdzia”. - Wszyscy jesteśmy dłużnikami miłosierdzia Bożego - naucza bp Dec. - Fakt obdarzenia nas miłosierdziem Bożym rodzi w nas powinność okazywania miłosierdzia naszym bliźnim. W Piśmie Świętym jest wiele wezwań do okazywania miłosierdzia względem drugich. Jest to najlepsza odpowiedź na dar miłosierdzia przyjmowany od Boga. Oto kilka cytatów: „Bądźcie miłosierni jak Ojciec wasz jest miłosierny” (Łk 6,36); „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5,7); „Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary ” (Mt 9,13; 12,7) „Bądźcie nawzajem dla siebie dobrzy i miłosierni” (Ef 4,32); „Obleczcie się w serdeczne miłosierdzie” (Kol 3,12). Podczas ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny Jan Paweł II zwracał się do rodaków w czasie Mszy św. na krakowskich Błoniach: „Człowiek dociera do miłosiernej miłości Boga, do Jego miłosierdzia o tyle, o ile sam przemienia się w duchu podobnej miłości w stosunku do bliźnich… Niech orędzie o Bożym miłosierdziu zawsze znajduje odbicie w dziełach miłosierdzia ludzi”. - Miłosierdzie możemy wyrażać w czynie, słowie i modlitwie - zachęca Ordynariusz Świdnicki. Miłosierdzie wyrażone w czynach bp Ignacy uznaje za podstawową, najważniejszą formę świadczenia miłosierdzia. Jako przykład przywołuje takich świadków miłosierdzia, jak: św. Jadwiga Śląska (1174-1243), Stanisława Leszczyńska (1896-1974), św. Matka Teresa z Kalkuty (1910-97) i bł. o. Jan Beyzym SJ (1850-1912). Pasterz świdnicki podkreśla również, że bardzo ważną formą wyrażania miłosierdzia w słowie jest przebaczenie. - Św. Augustyn powiedział, że jeżeli przebaczamy drugim, to wtedy jesteśmy najbardziej podobni do Boga, który jest Bogiem miłosierdzia i przebaczenia. O miłosierdzie trzeba też się modlić. Kiedyś Jan Paweł II pytany przez dziennikarza, o co się modli, odpowiedział krótko: „o miłosierdzie Boże dla świata”.

Jezu, ufam Tobie!

Każdy człowiek potrzebuje płynącego z głębi serca przekonania, że jest coś wart, że jego życie ma sens, że nie żyje na próżno i wreszcie, że kiedy zrobi coś złego, znajdzie się ktoś, kto mimo wszystko w niego uwierzy, nawet jeżeli on sam przestanie wierzyć w siebie. - „Jezu, ufam Tobie!” - ta sentencja ukazuje głęboką tęsknotę człowieka za bezpieczeństwem i pokojem - wyjaśnia ks. dr Witold Baczyński, filozof, wykładowca Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Świdnickiej - za światłem nadziei w ciemnościach lęku upokorzeń i życiowych doświadczeń. Potrzeba nam tej ufności do Jezusa, kiedy cierpimy. - Życie duchowe, które rozwija się w człowieku cierpiącym, nadaje mu wewnętrznego piękna i tajemniczej mocy - zauważa bp Adam Bałabuch. - Wewnętrzna bowiem dojrzałość i wielkość duchowa uwydatniają się tym bardziej, gdy ujawniają się w sytuacji cierpienia. Tak więc cierpienie może być szansą duchowego wzrostu. Ale - jak uczył Jan Paweł II - prawdziwy sens cierpienia odsłania się dopiero z pomocą wiary - podkreśla bp Adam Bałabuch.

Papież miłosierdzia

Pontyfikat Jana Pawła II był bardzo bogaty w różne wydarzenia i dokumenty. - Jednym z charakterystycznych jego przejawów było zwrócenie uwagi na Boże miłosierdzie - podkreśla ks. dr Jarosław Lipniak. - Jan Paweł II był jednym z gorliwszych czcicieli i propagatorów jego kultu. Druga encyklika „Dives in misericordia” Papieża Polaka wskazywała na szczególny rys, pod jakim przebiegnie ten pontyfikat. Jan Paweł II ustanowił święto Miłosierdzia Bożego oraz doprowadził do kanonizacji s. Faustyny Kowalskiej, której objawił się Jezus Miłosierny. Pod koniec pontyfikatu, w 2002 r., w czasie pielgrzymki do Polski, dokonał aktu zawierzenia rodzaju ludzkiego Bożemu miłosierdziu - zauważa ks. Lipniak. - Zapewne wielu z nas ma jeszcze przed oczyma obraz z Watykanu z 2004 r., kiedy to w sobotni wieczór, w wigilię Niedzieli Miłosierdzia, odszedł do domu Ojca ukochany papież Jan Paweł II. Pozostawił nam dar i testament, nam Polakom i wszystkim wierzącym.
Kiedy pisałem ten tekst, zadzwonił mój telefon, zostałem poproszony o pomoc w uzyskaniu wózka inwalidzkiego dla potrzebującego, chorego człowieka. Każdy z nas na wiele sposobów może stać się „odbiorcą” Bożego miłosierdzia. Wyrażajmy miłosierdzie w czynach, zacznijmy od najbliższych, bo dla nich i z nimi jesteśmy powołani do bycia świadkami Jezusa Miłosiernego.