W dniach 12-13 kwietnia w Gorzowie i w Paradyżu odbyła się IV Międzynarodowa Konferencja Interdyscyplinarna pt. „Dziedzictwo kulturowe regionu pogranicza”. Jak co roku sympozjum zostało zorganizowane przez Instytut Humanistyczny Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Gorzowie Wielkopolskim oraz Zielonogórsko-Gorzowskie Wyższe Seminarium Duchowne
W pierwszym dniu obrady odbyły się w budynku Rektoratu PWSZ w Gorzowie Wlkp. przy ul. Teatralnej. Ramowy plan konferencji zawarł w sobie jej otwarcie oraz wystąpienia inaugurujące, a następnie podział na odpowiednie sekcje, gdzie rozpoczęły się, powiązane ze sobą tematycznie, bloki wykładowe. Po zakończeniu każdego z nich przewidziana była dyskusja, która pozwoliła na wnikliwsze przeanalizowanie przedstawionych wcześniej problemów.
Drugiego dnia sympozjum przeniosło się do Paradyża - w konferencji uczestniczyli wszyscy alumni WSD oraz znaczna liczba studentów Instytutu Humanistycznego PWSZ. Jako pierwsza wystąpiła prof. dr hab. Elżbieta Skorupska-Raczyńska, która w swoim odczycie ukazała obraz ojca w polszczyźnie pogranicza. W swoim opracowaniu wykorzystała badania socjologiczne dotyczące rozumienia terminu „ojciec” wśród studentów zachodniej i południowo-wschodniej Polski. Badania nie wykazały różnic w sposobie postrzegania pojęcia ze względu na miejsce pochodzenia, ale dowiodły, iż stereotypowe określanie ojca w obecnych czasach ewoluuje. Cieszy fakt, że nadal ojciec, w ponad 90% przypadków, jest odbierany pozytywnie, m.in. jako opiekun, głowa rodziny, żywiciel oraz ten, który gotuje, sprząta i podejmuje typowo męskie obowiązki domowe, np. remonty. Wśród odpowiedzi nie zabrakło także skojarzeń z papieżem, zakonnikiem, księdzem i, oczywiście, z Bogiem. Okazuje się, że Bóg Ojciec zajmuje w postrzeganiu młodzieży niezwykle wysokie miejsce. Jest przede wszystkim wszechmocnym i dobrym Ojcem, do którego zawsze można się zwrócić i który niejednokrotnie współczesnym młodym zastępuje ziemskiego ojca.
Drugim wykładowcą był ks. dr hab. prof. US Grzegorz Wejman. Jako historyk Kościoła w prelekcji przedstawił na wybranych przykładach dzieje ludzi Kościoła związanych ze Środkowym Nadodrzem. Ukazał m.in. sylwetki pierwszych męczenników Polski z Międzyrzecza, postać bp. Bernarda Hiszpana, bł. Marii Teresy, ks. inf. Edmunda Nowickiego czy bp. Wilhelma Pluty. Ich pociągające przykłady obrazują także bogactwo historii Kościoła Ziem Zachodnich w przeciągu tysiąca lat.
Dr hab. prof. UKSW Elżbieta Janus w swojej konferencji zaakcentowała granicę w traktowaniu znaku sakralnego, a konkretnie granicę rozumienia i sporów dotyczących kreślenia znaku krzyża u prawosławnych.
Ostatnim z zaproszonych gości był ks. dr hab. prof. US Zdzisław Kroplewski. W swoim wystąpieniu przedstawił granicę jako pojęcie psychologiczne. Wykładowca odniósł się zatem do granicy pomiędzy etapami rozwoju, dojrzałości ludzkiej, zaburzeń psychotycznych, a także między stanem uzależnienia i jego brakiem. W podsumowaniu stwierdził, iż psychologia preferuje nieustanne pogranicze w określonym problemie, by uniknąć jednoznacznego kategoryzowania człowieka.
Pieśń o winnicy zaczyna się jak liryka miłosna: „chcę zaśpiewać memu Przyjacielowi pieśń o Jego miłości ku swojej winnicy”. Prorok występuje jak pieśniarz na uczcie, i słuchacze zapewne przyklaskują, nie przeczuwając, że pieśń jest pułapką. Przyjaciel uczynił dla winnicy wszystko. Żyzne zbocze, okopanie, oczyszczenie z kamieni, szlachetna winorośl (hebr. sorek), wieża strażnicza, tłocznia. Po stronie właściciela nie brakło niczego. Oczekiwanie było zasadne. „A ona wydała cierpkie jagody”. Wtedy pieśń zmienia gatunek i staje się mową procesową: „teraz więc, o mieszkańcy Jeruzalem i mężowie z Judy, rozsądźcie, proszę, między Mną a winnicą moją”. Bóg czyni słuchaczy sędziami we własnej sprawie, dokładnie tak, jak Natan uczynił sędzią Dawida, a Jezus uczyni arcykapłanów (zob. glossę na 27 IX). Wyrok, który słuchacze muszą wydać, spada na nich samych, bo pointa odsłania tożsamość stron: „winnicą Pana Zastępów jest dom Izraela, a ludzie z Judy szczepem Jego wybranym”. Hebrajski oryginał zamyka oskarżenie grą słów nieprzetłumaczalną, a doskonałą: Bóg „oczekiwał mišpat (prawa), a oto mispach (rozlew krwi); oczekiwał sedaqa (sprawiedliwości), a oto seaqa (krzyk uciśnionych)”. Między prawem a bezprawiem jest różnica jednej głoski. Tak blisko siebie leżą w ludzkich dziejach. Zapowiedź kary jest odwróceniem wszystkich dobrodziejstw. Rozebrany mur, zdeptana ziemia, cierń i oset, chmurom zakazano deszczu. Winnica pozostawiona sobie samej to najcichsza z kar. Bóg przestaje przeszkadzać skutkom. Pieśń Izajasza stanie się w ustach Jezusa osnową dzisiejszej przypowieści o rolnikach. Różnica będzie znamienna. U Izajasza zawodzi winnica, u Jezusa dzierżawcy. Winnica, lud Boży, pozostaje dobra. Sąd przenosi się na tych, którym ją powierzono.
W rozważaniu przed modlitwą Anioł Pański Leon XIV mówił o tym, że człowiek przez swoje wybory może budować lub niszczyć Kościół. Jako przykład wielkiego budowniczego Kościoła wskazał św. Franciszka z Asyżu, który „naprawił Kościół mocą wiary w Pana Jezusa” i którego charyzmat wciąż jest żywy.
W rozważaniu, wygłoszonym jak co tydzień z okna biblioteki w Pałacu Apostolskim, Papież odwołał się dzisiejszej Ewangelii i zawartej w niej przypowieści o winnicy oraz słów o tym, że „kamień, który odrzucili budujący stał się głowicą węgła”. Leon XIV wskazał na aktualność tego fragmentu: zarówno jego przesłania o odrzuceniu Boga, które dokonuje się także dziś, jak też na obraz niszczonej winnicy. „Winnicą, którą należy uprawiać w duchu sprawiedliwości, jest Kościół, który budujemy lub niszczymy poprzez nasze wybory” – przypomniał.
Z ogromnym bólem i smutkiem przyjąłem wiadomość o dewastacji pomnika upamiętniającego Żydów – ofiary getta w Sosnowcu. Jako wspólnota Kościoła nie możemy milczeć w obliczu aktów wandalizmu, które profanują miejsca naznaczone krwią i cierpieniem naszych sióstr i braci - zwraca uwagę bp sosnowiecki Artur Ważny.
Niech odpowiedzią na to bolesne wydarzenie nie będą kolejne podziały, lecz modlitwa, refleksja i wzajemny szacunek, co również akcentuje bp Ważny: Tych, których to zdarzenie głęboko zraniło, otaczam dziś bliską modlitwą. Modlę się również za sprawców – o opamiętanie i zrozumienie zła, którego się dopuścili. Niech to trudne doświadczenie nie rodzi w nas kolejnych podziałów, ale zjednoczy nas wokół dobra i szacunku dla każdego człowieka.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.