Słowa Ojca Świętego skierowane do kleryków podczas uroczystości wmurowania i poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę seminarium duchownego dla diecezji szczecińsko-kamieńskiej. Papież, rozważając wymowę słów św. Piotra o „żywych kamieniach”, podkreślił, że: „…mieszkanie Boga z ludźmi ma przede wszystkim swój wymiar duchowy. Jest przestrzenią, w której Bóg obcuje z ludźmi „w Duchu i prawdzie” (J 4,23). Zaznaczył również, że Chrystus jest kamieniem węgielnym tejże budowy, a przestrzeń Ducha Świętego otwarła się w sercach ludzkich przez Jego krzyż i zmartwychwstanie!
„«Oto kładę na Syjonie kamień węgielny» (1 P 2,6).
Położyliśmy dziś kamień węgielny pod budowę seminarium kapłańskiego dla diecezji szczecińsko-kamieńskiej. Wszystkich przeto zgromadzonych zapraszam, ażeby wespół ze mną rozważyli wymowę słów św. Piotra o «żywych kamieniach» (por. 1 P 2,5).
Apostoł dzieli z nami wielką wizję Bożej tajemnicy, która przenika dzieje ludzkości. Tajemnicy, która znalazła swe urzeczywistnienie w ludzie wybranym, która trwa w Kościele. Co więcej: która o tym Kościele stanowi.
Oto Bóg, który jest Bogiem Przymierza, szuka od początku i poprzez pokolenia, swego przybytku. Szuka przestrzeni, w której mógłby mieszkać razem z ludźmi, z nimi obcować. Pragnie, bowiem być Emmanuelem. Jego imię w dziejach człowieka brzmi właśnie tak: Emmanuel, Bóg z nami.
Mieszkanie Boga z ludźmi ma przede wszystkim swój wymiar duchowy. Jest przestrzenią, w której Bóg obcuje z ludźmi «w Duchu i prawdzie» (J 4,23).
Chrystus jest kamieniem węgielnym tej budowy. Przestrzeń Ducha Świętego, Ducha Prawdy, Parakleta, otwarła się w sercach ludzkich, otwarła się w dziejach człowieka - poprzez Jego krzyż i zmartwychwstanie. Właśnie przez to, że ten «węgielny kamień» został odrzucony przez ludzi. Właśnie przez to, iż - w tym odrzuceniu - stał się pierwszym «żywym kamieniem»: «drogocennym, wybranym u Boga» (por. 1 P 2,4). Stał się początkiem Życia i Prawdy dla wszystkich prawdziwych «czcicieli Boga» (por. J 4,23).
Tak też rośnie z Niego, z Chrystusa, cała owa «budowa w Duchu» (por. 1 P 2,5), która urzeczywistnia się w dziejach jako Kościół Boga Żywego. Z Jego śmierci na krzyżu rodzą się «żywe kamienie» tej budowy. Jest to, bowiem śmierć życiodajna, potwierdzona w dniu zmartwychwstania - a potem w dniu Pięćdziesiątnicy - jako źródło nowego życia: życia ludzi w Bogu.
Stąd też Apostoł pisze: «wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia» (1 P 2,5). Jest to właśnie ta przestrzeń Przymierza, przestrzeń Emmanuela, gdzie obcowanie ludzi z Bogiem wyraża się w «składaniu duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa» (por. 1 P 2,5).
Dziś rano na wielkim zgromadzeniu Ludu Bożego Waszego Kościoła przemawiałem do małżonków, do rodzin. Wszyscy oni są powołani do składania duchowych ofiar Bogu w oparciu o to powszechne kapłaństwo wierzących, jakie noszą w sobie od momentu świętego chrztu. A ofiara ich jest «przyjemną Bogu» za sprawą Jezusa Chrystusa: za sprawą tej miłości, którą On umiłował wszystkich ludzi, oddając za nich życie na drzewie krzyża: «umiłował do końca» (por. J 13,1).
To właśnie ze względu na tę duchową ofiarę wszystkich ochrzczonych, dla jej wiązania na co dzień z Ofiarą Chrystusa w Eucharystii, Bóg powołuje Was: Was wszystkich, którzy kiedyś macie zaludnić to seminarium, w nim dojrzeć do święceń, z niego wyjść, aby wśród ludzi sprawować służebne kapłaństwo. «Z ludzi wzięci - dla ludzi postawieni» (por. Hbr 5,1).
To właśnie tu, w budowli, jaka rośnie na kamieniu węgielnym, który został pobłogosławiony - ma się dokonywać to szczególne «przejście»: ta «pascha», której na imię powołanie kapłańskie. «Z ludzi wzięci - dla ludzi postawieni we wszystkim, co się odnosi do Boga» (por. Hbr 5,1)”.