W czasie Bożego Narodzenia głosimy Orędzie o tym, że Bóg stał się człowiekiem - mówi s. Krystyna Klara. - Wybieramy jedno miasto w Polsce i tam się zjeżdżamy z różnych stron. Tym razem wypadło na Legnicę. Stało się tak dlatego, że Siostry usłyszały o nawałnicy, jaka przeszła przez nasze miasto i o zniszczeniach, jakich dokonała. Siostry zostały przyjęte przez biskupa legnickiego Stefana Cichego, zostały też zaproszone przez ks. Jana Pazgana do parafii św. Józefa, gdzie w niedzielę spotkały się z wiernymi podczas Mszy św., co było okazją do wspólnej modlitwy i dania świadectwa. Siostry wraz z braćmi Kapucynami poszły też na kolędę. Oczywiście wiele czasu i sił poświęciły na głoszenie Orędzie na ulicach miasta, zwłaszcza przed Galerią Piastów. Nasze środki są bardzo skromne, mówi s. Krystyna. Po prostu stajemy sobie gdzieś na ulicy, na plecaku leży Dzieciątko, obok zapalona świeca i śpiewamy kolędy. Kilka sióstr jest do dyspozycji ludzi. Składają życzenia, rozmawiają, zachęcają do wspólnego śpiewu. Zawsze głównym reżyserem naszych orędzi jest Jezus, dodaje s. Krystyna. - Jemu zostawiamy miejsce na różne niespodzianki, które się pojawiają. Wierzymy w to, że to siane słowo zawsze do jakiegoś serca dotrze, że ktoś je usłyszy. Jezus sam wybiera takie osoby, do których chce dotrzeć, właśnie przez takie skromne środki. Główną treścią naszego Orędzia jest zatem prawda o tym, że Bóg jest potężny, ale wybrał taki sposób objawienia się ludzkości - małe dziecko, bezbronne, które nic nie może i leży w żłobie i potrzebuje, żeby się nim zająć.

Przełamać pierwsze lody

Siostra Halina przyjechała z Warszawy, na co dzień sprząta w prywatnej szkole. Pierwsze chwile pod Galerią były trudne. Kiedy Siostry zaczęły śpiewać kolędy, niewielu z przechodzących zdawało się to interesować. Przechodzili obojętnie, aby szybciej. „Miałam wrażenie, że ludzie nie patrzą nawet na Dzieciątko, które leżało na plecaku. Dlatego pomyślałam sobie - stój tutaj i módl się za każdego, kto tutaj przechodzi, żeby zechciał przyjąć to Dzieciątko”. Pierwsze lody zostały jednak przełamane. Ludzie zaczęli się interesować, zatrzymywać, „ja też zaczęłam podchodzić do nich, życzyć błogosławionego nowego roku, pierwsze pytania, pierwsze rozmowy” - dodaje s. Halina. Pojawiało się na twarzach wzruszenie. Jakiś pan zatrzymał się i wyznał, że to przypomina mu jego dzieciństwo, kiedy to na wsi, z której pochodził, ludzie zbierali się razem, śpiewali kolędy. „Czuć było wtedy taką wspólnotę” - wyznał, teraz to poczucie wspólnoty, niestety, zanika. Dlatego trzeba więcej takich momentów, jak ten. Ludzie otwierali się, opowiadali o swoim życiu, o swoich radościach i problemach, prosili o modlitwę. Był pan, któremu przed świętami zmarł brat, była matka z małymi dziećmi, która mówiła o swojej trudnej sytuacji, była emerytka, która nigdzie się nie spieszyła i z radością śpiewała razem z Siostrami. „Zauważyłam też, że wielu z tych, którzy nie zatrzymywali się, zaczęło się do nas uśmiechać. To znaczyło, że oni też coś przeżywają. I to nas cieszyło” - dodaje s. Halina.

Widok Dzieciątka porusza serca

Siostra Gabriela była w grupie śpiewającej. Nie mogła zatem rozmawiać z ludźmi, jednak obserwowała ich reakcje z zaciekawieniem. „Widziałam różne twarze. Były twarze smutne, poważne. Byli tacy, którzy udawali, że nas nie zauważają. Ale było coś, co mnie bardzo poruszyło. Sporo ludzi, nawet jeśli nie patrzyło w naszą stronę, zatrzymywało wzrok na figurce Dzieciątka. W tym momencie wydawało mi się, że nawet zwalniają krok. I to jest chyba to, o co nam chodzi - kontemplować oblicze małego Jezusa, którego nie trzeba się bać. Nasze orędzie jest orędziem łagodności, bezbronności, wyciągniętych rąk Boga w kierunku człowieka” - wyznaje s. Gabriela. Zadaniem S. Ewy było składanie życzeń. Główną treścią tych życzeń było to, co jest też główna myślą Ewangelii: Bóg przychodzi, aby nas wyzwolić, aby przekonać nas o miłości, aby wzbudzić nadzieję, dać światło w nasze czasem trudne sprawy. „Czułam, że to trafia do ludzi” - mówi s. Ewa. Kiedy mówiłyśmy: „drodzy legniczanie, dzisiaj, tutaj, dla Was narodził się Jezus, Bóg Was kocha”, słyszałyśmy odpowiedzi: „tak, wiemy o tym!”

Bóg jest z nami

Zgromadzenie Małych Sióstr Jezusa jest jedną z kilkunastu wspólnot powstałych w oparciu o duchowość bł. Karola de Foucauld. Wspólnota została założona 8 września 1939 r. przez Magdalenę Hutin w Algierii. W Polsce obecne jest ono już od 50 lat. Siostry prowadzą życie kontemplacyjne, ale nie za murami klasztornymi, odizolowane od świata. Wręcz przeciwnie, żyją i zarabiają na swoje utrzymanie wśród ludzi. Żyją we wspólnotach 3, 4 osobowych. W centrum uwagi Sióstr i w centrum ich życia duchowego znajduje się prawda o Wcieleniu, o tym, że Bóg stał się jednym z nas, stał się człowiekiem. O tej prawdzie przypomina siostrom codziennie mała figurka Dzieciątka, która znajduje się w każdej kaplicy pod ołtarzem, przez cały rok. Tę prawdę głosimy ludziom przede wszystkim poprzez życzliwość, przyjaźń, radość, jaką niesiemy tam, gdzie pracujemy i gdzie żyjemy.

Więcej o siostrach na stronie internetowej www.male-siostryjezusa.org