Teren ziemi dobrzykowskiej, podobnie jak nasza cała ojczyzna, jest uświęcony krwią polskiego żołnierza. W zbiorowej mogile na cmentarzu parafialnym spoczywa ok. 20 powstańców 1863 r., poległych w walce z Moskalami.
Z tej ziemi pochodzili młodzi ochotnicy wojny obronnej 1920 r., którzy nie powrócili z frontu. Ich nazwiska uwieczniono na pomniku z popiersiem marszałka Piłsudskiego w przedwojennym centrum Dobrzykowa.
Na tej ziemi spoczywają doczesne szczątki 306 niezłomnych piechurów 19. pułku piechoty im. „Odsieczy Lwowa” oraz pułków poznańskich - 59. i 61., którzy bronili lewego brzegu Wisły podczas największej operacji wojskowej polskiego Września - bitwy nad Bzurą.
Tu swe młode życie na ołtarzu ojczyzny złożyli toruńscy studenci - Mieczysław Machometa i jego przyjaciele, rozstrzelani przez hitlerowców we wrześniu 1939 r.
Wśród wiernych parafii Dobrzyków pełnił swą kapłańską posługę proboszcz ks. Władysław Duszczyk, stracony w obozie zagłady w Dachu. Dobrzyków był też ostatnim miejscem nauczycielskiej służby Tadeusza Grossa - kierownika Szkoły Powszechnej, ofiary obozu koncentracyjnego.
I bolesny akcent historii najnowszej. Tuż obok świątyni parafialnej znajduje się figurka Matki Bożej ze znamiennym napisem: „Pocieszycielko strapionych, módl się za nami”. To symboliczny pomnik tych, którzy nie mają grobu - żołnierzy AK, ofiar systemu stalinowskiego.
9 listopada o godz. 11 nad mogiłami żołnierzy Września - patronów Szkoły Podstawowej im. Obrońców Dobrzykowa z 1939 r. odbył się w Dobrzykowie Apel Poległych. W uroczystości uczestniczyli: ks. kan. Zygmunt Karp - proboszcz parafii Dobrzyków, uczniowie, nauczyciele i pracownicy szkoły podstawowej, delegacja Gimnazjum w Dobrzykowie oraz rodzice i mieszkańcy.
Podczas apelu, poprowadzonego przez uczniów szkoły podstawowej, zebrani oddali hołd wszystkim, którzy przed nami podjęli to wielkie dziedzictwo i zobowiązanie, któremu na imię „Polska”.
Przy pochylonym sztandarze popłynęły słowa pieśni: „O, śpijcie żołnierze” - hymnu szkoły. Recytowano również wiersze poświęcone bitwie pod Dobrzykowem. Modlitwę w intencji poległych obrońców ojczyzny poprowadził natomiast ks. kan Zygmunt Karp.
Nieco wcześniej - 1 listopada - na miejscu tym płonęły tysiące zniczy. Mieszkańcy i goście, młodzież i starsi pochylali się w zadumie nad tablicą „Żołnierz Nieznany” i żołnierskim krzyżem, wszak dla Polaków „wolność krzyżami się mierzy”.
9 i 11 listopada znicze zapłonęły ponownie na żołnierskich grobach, a młodzież podczas Mszy św. przypomniała drogę Polaków do odzyskania wolności, uświęconą ofiarą życia strzelca, oficera, kapłana, nauczyciela, studenta, harcerza. O długu wdzięczności względem ojczyzny mówił w swej homilii ks. kan. Zygmunt Karp: - Wiele dziś mówi się o naszej ojczyźnie: dobrze i źle. Tak właśnie - głównie się mówi, lecz mało robi! A gdy już się coś robi, to najchętniej dla siebie!
A ojczyzna? Cóż to takiego - pytamy, skoro cały świat to jedna wielka ojczyzna ludzi? Dlaczego dziś tak trudno kochać ojczyznę zwaną z imienia, żyć w niej i dla niej pracować? - mówił Ksiądz Proboszcz.
Poszukującym odpowiedzi na pytanie, gdzie dziś znaleźć ojczyznę, drogowskazem mogą być słowa z zakończenia homilii: - Gdzie była przelana choćby jedna kropla krwi - tam jest Polska. Gdzie mieszka choćby jeden Polak - tam jest Polska. Gdzie wisi choćby najmniejsza biało-czerwona flaga - tam jest Polska. Gdzie bije choć jedno polskie serce - tam jest Polska.