10 i 11 grudnia ub.r. już po raz 18 harcerze i sympatycy uczestniczyli w Harcerskim Festiwalu Artystycznym „Opal”. Pomysłodawczynią i organizatorką pierwszych festiwali była druhna Rosława Szleng. Chciała, aby ta inicjatywa pozwoliła młodym ludziom rozwijać swoje zdolności, przełamywać bariery i pobudzać do kreatywnego myślenia. Nazwa festiwalu „Opal” jest nawiązaniem do półszlachetnego kamienia, co wskazuje na amatorski wymiar harcerskich konkursów. W ramach festiwalu jak co roku zorganizowano konkursy: plastyczny, fotograficzny, literacki i recytatorski. W drugim dniu drużyny harcerskie i zuchowe z województw łódzkiego i śląskiego uczestniczyły w konkursie piosenki harcerskiej. „Co rok przybywa uczestników biorących udział w «Opalu» - mówi komendant hufca radomszczańskiego Łukasz Więcek. Na początku były to drużyny harcerskie i zuchowe z rejonu Radomska i Łodzi. Obecnie chęć udziału zgłaszają harcerze z całej Polski”.
W tym roku Nagrodę Druhny Rosi za „kawałek dobrej harcerskiej roboty” zdobyła 13. Radomszczańska Drużyna Harcerska „Bursztynowa”. Warto zauważyć, że nagroda ta jest najważniejszym wyróżnieniem dla harcerzy, a jej fundatorem jest tata zmarłej druhny Rosi.
Rokrocznie „Opal” odbywa się w Miejskim Domu Kultury w Radomsku, który chętnie użycza pomieszczeń harcerzom. Duża sala podzielona na scenę i widownię dobrze spełnia swoją rolę. W tym roku dodatkową atrakcją była stylizacja estrady na uliczkę z lat 20; przed witryną kwiaciarni ustawiono stoliki i krzesełka, gdzie przy kawie spotkały się pary spacerowiczów. Na tle tej urokliwej scenerii występowały zespoły zuchów, harcerzy, a także sympatyków nie związanych z działalnością ZHP.
O działalności ZHP z dumą i radością mówi ks. Mariusz Łydżba duszpasterz harcerzy z Radomska: „Wszystkie uroczystości jubileuszowe, rajdy i wyjazdy rozpoczynają się i kończą Mszą św. Służenie ojczyźnie przez pracę i właściwe wychowanie dzieci i młodzieży odbywa się tu w oparciu o miłość Boga i bliźniego. Staram się uczestniczyć we wszystkich ważnych momentach życia ZHP hufca radomszańskiego, a jest ich dużo. Harcerze włączają się w prace wychowawcze np. stworzyli Drużynę Nieprzetartego Szlaku w ośrodku szkolno-wychowawczym dla trudnej młodzieży, uczestniczą w zbiórkach pieniędzy dla chorych dzieci i osób potrzebujących pomocy. Powstaje wiele nowych drużyn w podradomszczańskich wioskach np. w Dębowcu, gdzie drużyna przyjęła za patrona Ojca Świętego.
Ciekawą i ważną ideą jest pielęgnowanie tradycji przekazywania sobie Światełka Betlejemskiego.
Pwt 26, 16-19 stoi na końcu Pwt 12-26, w mowie Mojżesza wypowiadanej u progu wejścia do ziemi. Rozdział 26 zawiera wcześniej obrzęd z pierwszymi plonami i wyznaniem historii wyjścia z Egiptu (26,1-11) oraz nakazy dotyczące dziesięciny (26,12-15). Po tych gestach liturgicznych pada formuła zamknięcia. Słowo „dziś” nadaje jej ton uroczysty i naglący. Mojżesz streszcza publiczną deklarację ludu i publiczną deklarację Boga. BT oddaje to przez język „oświadczenia” po obu stronach. W tekście hebrajskim stoją rzadkie formy he’emarta i he’emircha, użyte w nietypowej konstrukcji, stąd duży rozrzut przekładów. Zauważalna jest też cecha hebrajszczyzny: zwykłe „powiedzieć” bywa nośnikiem zobowiązania i ma wagę przyrzeczenia. Septuaginta oddaje ten zwrot czasownikiem εἵλου, „wybrałeś”. Wulgata Hieronima mówi podobnie: Dominus „elegit te hodie” i nazywa Izraela populus peculiaris. Lud uznaje JHWH za swojego Boga i przyjmuje drogę posłuszeństwa oraz słuchania Jego głosu. Bóg uznaje lud za swoją szczególną własność. Określenie to odpowiada hebrajskiemu segullāh i ma tło królewskie. To skarb zastrzeżony dla władcy. Ten sam zwrot pojawia się wcześniej w Pwt, w mowie o wybraniu Izraela spośród narodów. Dalszy wiersz mówi o wywyższeniu „we czci, sławie i wspaniałości” oraz o nazwaniu „ludem świętym”. W hebrajskim triadzie odpowiadają rzeczowniki tehillāh, šēm, tif’eret, znane z języka pochwały. W Pwt opisują one rozpoznawalność ludu po stylu życia, który staje się znakiem Boga pośród narodów.
O dojrzewaniu św. Bernarda od idealizmu do realizmu, którym – jak zrozumiał – jest miłosierdzie Boga w Jezusie – mówił w dziewiątej nauce rekolekcji wielkopostnych papieża i Kurii Rzymskiej bp Erik Varden. Jezus jest dla mnie miodem w ustach, muzyką w uchu, pieśnią w sercu – mówił św. Bernard. Bp Varden wskazał, że nasza natura objawi swój doskonały kształt, dopiero, gdy zostanie nadprzyrodzenie oświecona.
Tożsamość ruchu cysterskiego kształtuje się na styku ideału i konkretu, poetyckiego i pragmatycznego. Jego bohaterowie są poddawani próbie i oczyszczani przez napięcia, które z tego wynikają.
Zawieszone na ścianach wota. Laski niewidomych, kule niepełnosprawnych i ortopedyczne podpórki. Każde z wotów to albo znak prośby, albo dowód wdzięczności wobec Maryi za okazaną pomoc
Tamtego momentu, kiedy matka ułożyła ją na torach
i przywiązała do szyn, nie pamięta. Za mała była. I dobrze,
że nie pamięta. Matka już nie żyje, o zmarłych źle się nie
mówi, a ją przecież dróżnik znalazł. Co za szczęście, że
akurat po tych torach szedł! Takie rzeczy zdarzają się tylko
na filmach, czyż nie? No więc miała już swój happy end.
Wychowali ją dziadkowie.
WIĘCEJ ŚWIADECTW W KSIĄŻCE: ksiegarnia.niedziela.pl. DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.