1 listopada Liturgia Kościoła oddaje cześć tym, których Kościół ogłosił światu jako świętych. Charakter święta jest uroczysty i radosny. Spoglądając w niebo, wspominamy tych, którzy stoją przed obliczem Boga, wielbią Jego majestat i ukazują nam poprzez swoje życia różne drogi osiągania nieba. Dzień Zaduszny, który następuje po dniu Wszystkich Świętych, swój początek zawdzięcza opatowi Odilonowi z klasztoru Cluny we Francji. Kościół ten zwyczaj zatwierdził poprzez wprowadzenie święta „zaduszek” do kalendarza powszechnego. Papież Benedykt XV w 1915 r. zezwolił, by każdy kapłan tego dnia mógł odprawić za zmarłych trzy Msze Święte. Przeżywając dzień zaduszny, dotykamy tajemnicy czyśćca. Poprzez czyściec rozumiemy stan, w którym dusze sprawiedliwych, które zeszły z tego świata w grzechach powszednich lub nieodpokutowanych, oczekują na zupełne oczyszczenie. Chodzi więc o dusze, które zeszły z tego świata w łasce uświęcającej i są w przyjaźni z Panem Bogiem. Nie mogą jednak wejść do nieba, gdyż mają jeszcze pewne „długi” do spłacenia wobec Bożej sprawiedliwości. Prawdę o istnieniu czyśćca Kościół ogłosił jako dogmat na soborze w Lyonie i na soborze w Trydencie w dekrecie o czyśćcu. Sobór Trydencki orzekł istnienie czyśćca, jak również prawdę, że możemy duszom w czyśćcu pomagać. Już pierwsi pisarze Kościoła pouczają, że należy modlić się za zmarłych.
Chrześcijanie mocno akcentują kult zmarłych. Wyraża się to w uroczyście urządzanych pogrzebach, często zamawianych Mszach św. w intencji zmarłych czy w wypominkach. W Polsce istnieje nawet zgromadzenie Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych, założone przez o. Honorata, kapucyna. W niektórych krajach, zwłaszcza we Włoszech, spotyka się często kaplice lub kościoły wotywne, poświęcone zmarłym. W Stanach Zjednoczonych jest zwyczaj, że zamiast kosztownych kwiatów składa się z okazji pogrzebu ofiary na Msze św. za zmarłego. Powszechne są także Msze gregoriańskie (30 Mszy św. po kolei przez 30 dni). Istnieje bowiem przekonanie, że po ich odprawieniu Pan Bóg uwalnia duszę z czyśćca i wprowadza ją do chwały wiecznej.
Nabożeństwami w kościołach, modlitwami, odwiedzaniem cmentarzy, kwiatami składanymi na mogiłach i płonącymi świecami we wspomnienie Wszystkich Świętych i w Dzień Zaduszny spłacamy dług pamięci wobec wszystkich naszych zmarłych.