Z życia diecezji

Dekanat Brodnica

Rycerze Niepokalanej w parafii Matki Bożej Fatimskiej

W czasie misji świętych w maju br. w parafii Matki Bożej Fatimskiej w Brodnicy padło wezwanie: „Abyście szli i owoc przynosili”. Jednym z owoców tego wydarzenia stało się złożenie przez 19 osób deklaracji przystąpienia do Rycerstwa Niepokalanej. Obecnie przy parafii działa 23 rycerzy i rycerek. Cztery osoby były już wcześniej rycerzami; jedna rycerka posiada dyplom z 1948 r., pozostałe trzy - z lat 60. i 70. ubiegłego wieku.
W pierwszą sobotę lipca br. podczas Mszy św. nowi rycerze dokonali uroczystego aktu oddania się Maryi Niepokalanej. Mszę św. celebrował ks. Zbigniew Łukasik w zastępstwie nieobecnego proboszcza, ks. Gabriela Aronowskiego, który wraz z pielgrzymką parafialną przebywał na Jasnej Górze i modlił się w intencji deklarujących oddanie się Niepokalanej.
Grupa rycerzy Niepokalanej planuje każdego 15. dnia miesiąca odmawiać Różaniec w intencji Ojczyzny oraz ofiarować modlitwę za Jana Pawła II wspólnie z Żywym Różańcem. Mamy także pewne plany na przyszłość, o realizacji których poinformujemy wkrótce Czytelników Głosu z Torunia.

Dekanaty grudziądzkie

Grudziądz uczcił godnie 65. rocznicę szarży pod Krojantami

Reklama

Przywiązywanie wagi do tradycji narodowych stało się ostatnio jedną z bardzo pozytywnych cech naszego społeczeństwa. 4 września rozpoczęły się w Grudziądzu uroczystości upamiętniające słynną szarżę 18. Pułku Ułanów Pomorskich na niemiecką 20. dywizję piechoty zmechanizowanej pod Krojantami k. Chojnic. 1 września 1939 r. na Rynku Głównym w Grudziądzu liczna grupa kombatantów złożyła kwiaty, natomiast o godz. 18.00 w kolegiacie św. Mikołaja rozpoczęła się uroczysta Msza św. w intencji poległych i zmarłych ułanów sławnego męstwem pułku. W kruchcie kolegiaty przed tablicą pamiątkową odmówiono modlitwę i złożono wiązanki kwiatów.
W niedzielę 5 września, w godzinach porannych, uczestnicy obchodów 65. rocznicy tej sławnej bitwy udali się do Krojant na odbywające się tam uroczystości patriotyczne. Podczas rocznicowych obchodów przemawiali ułani i zaproszeni goście, odbył się Apel Poległych i odprawiona została Msza św. polowa. Kilkaset osób mogło podziwiać widowisko historyczne Szarża pod Krojantami oraz uczestniczyć w sesji naukowej poświęconej tamtym wydarzeniom.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Zenon Zaremba

Rozpoczęcie roku szkolnego w Zakładzie Karnym

W Zespole Szkół dla Dorosłych Zakładu Karnego nr 1 (dla kobiet) w Grudziądzu 1 września br. miało miejsce rozpoczęcie nowego roku szkolnego. Dyrektor szkoły Elżbieta Dymart powitała zaproszonych gości i grono pedagogiczne. W związku z 65. rocznicą wybuchu II wojny światowej minutą ciszy uczczono pamięć poległych w walkach żołnierzy. Następnie Pani Dyrektor przypomniała, jak się rozpoczęła najkrwawsza wojna światowa i przeczytała wiersz K. I. Gałczyńskiego pt. Pieśń o żołnierzach z Westerplatte. Słuchaczki przygotowały program z okazji 60. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, opowiadały o walkach żołnierzy i ludności cywilnej.
Cytowały fragmenty Pamiętnika z Powstania Warszawskiego Mirona Białoszewskiego. Można było wysłuchać fragmentów wypowiedzi dowódcy AK - gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego oraz polskiego pisarza i żołnierza - Gustawa Herlinga-Grudzińskiego. W gazetce klasowej zaprezentowano archiwalne zdjęcia i teksty dotyczące powstania, a także wiersz K. K Baczyńskiego, poety i żołnierza, który poległ w czwartym dniu powstania. Dyrektor szkoły odtworzyła film wideo związany z pobytem K. I. Gałczyńskiego na Mazurach. Na zakończenie wysłuchano fragmentów wierszy tego poety z Kroniki Olsztyńskiej.

Henryk Turski

Dekanaty toruńskie

Dzieci z toruńskiego Oratorium pod opieką św. Kingi

Reklama

Św. Kinga była podczas tegorocznych wakacji opiekunką dzieci i młodzieży z Oratorium im. ks. Bronisława Markiewicza w Toruniu. W czasie pobytu na koloniach w Ujanowicach k. Nowego Sącza dzieci wraz z wychowawcami mieszkały w szkole, której patronką jest właśnie św. Kinga, węgierska księżniczka, a potem księżna polska, małżonka Bolesława Wstydliwego. Jej ślady natykaliśmy co krok, bo obok św. Barbary jest ona patronką górników w Bochni i Wieliczce (według legendy jej pierścień, wrzucony w kopalni na Węgrzech, został odnaleziony w Bochni), a nasze spostrzegawcze dzieci znalazły w tym mieście również bliskie naszemu sercu Oratorium im. św. Kingi.
Kolonie trwały od 18 lipca do 1 sierpnia. Mimo zmiennej pogody dzieci bawiły się świetnie. Miały do dyspozycji salę gimnastyczną, gdzie odbywały się zabawy i gry sportowe, a także konkursy wiedzy i plastyki, wspólne śpiewy i oczywiście dyskoteki, na których razem z nami bawiła się młodzież z Ujanowic. Zawiązały się nowe przyjaźnie i znajomości. Prawie każdy dzień kończył się ulubioną piosenką dzieci Panience na dobranoc. Na Msze św. chodziliśmy do kościoła parafialnego, którego patronem jest - podobnie jak w Toruniu - św. Michał Archanioł.
Podczas kolonii realizowany był program socjoterapeutyczny prowadzony przez mgr Annę Lewandowską i Dyrektora Oratorium, związany z profilaktyką nałogów, pokazujący, w jaki sposób można ciekawie i zdrowo spędzać wolny czas, i uczący podopiecznych asertywności. Program dostosowany był do możliwości psychofizycznych dzieci i młodzieży. Młodsi uczestniczyli w ćwiczeniach usprawniających z zakresu metody Ruchu Rozwijającego V. Sherborne, które są przydatne w wyrównywaniu wszelkich zaburzeń psychoruchowych, rozwijaniu poczucia bezpieczeństwa i zaufania, opanowaniu lęku i emocji. Miła atmosfera stworzona przez prowadzących zajęcia, sukcesy w ćwiczeniach i wspólna radość z pokonywania trudności są warunkiem w wyrównywaniu istniejących zaburzeń.
Tradycyjnie już robiliśmy dłuższe wycieczki. Byliśmy w Aquaparku w Krakowie i Rabkolandzie, gdzie dzieci zwiedziły muzeum osobliwości, muzeum „Orderu Uśmiechu”, „pałac strachu”, jeździły na różnego rodzaju karuzelach, samochodzikach, wagonikach itp. Odwiedziliśmy też Zakopane, a w nim kościół Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach.
Najciekawszym punktem naszego programu była wizyta w kopalni soli w Bochni, której początki sięgają 1248 r. Powstał w niej labirynt solnych komór i korytarzy, które swym pięknem i niespotykanymi kształtami budziły zachwyt każdego turysty. Sam zjazd windą ponad 200 m w dół i podróż oryginalnymi wagonikami były już nie lada atrakcją. Bardzo nam się podobała kaplica św. Kingi, gdzie obok ołtarza można podziwiać wykutą w soli bożonarodzeniową szopkę oraz scenę Golgoty. Obok zabytków i kaplic jest tam również sala sportowa, w której nasze dzieci grały w siatkówkę oraz rozegrały mecz kometki. Bochnia to także urocze, niewielkie miasteczko z rynkiem i wąskimi uliczkami, w którym najciekawszą budowlą sakralną jest bazylika mniejsza św. Mikołaja, gdzie obok patrona świątyni jest cudowny obraz Matki Bożej Bocheńskiej, koronowany jeszcze przed wojną.
Te wszystkie przeżycia, których doznali nasi podopieczni podczas trwania kolonii, zawdzięczamy ludziom dobrej woli i otwartego serca. Dziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do tego wyjazdu, szczególnie Toruńskiemu Związkowi Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej.

Ks. Józef Gibała - Dyrektor Oratorium

Z działalności Diecezjalnego Ośrodka Adopcyjno-Opiekuńczego

Diecezjalny Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy prowadzi już pełną pracę statutową. Jego celem jest zapobieganie sieroctwu społecznemu poprzez stwarzanie każdemu dziecku możliwości rozwoju w najbardziej korzystnym środowisku rodzinnym; naturalnym lub zastępczym. Na obecnym etapie zadaniem Ośrodka jest: pozyskiwanie i kwalifikowanie kandydatów na rodziców do zastępczych form wychowania rodzinnego; przygotowanie tych małżeństw do podjęcia zadań wynikających z rodzicielstwa zastępczego - do roli pogotowia opiekuńczego dla dzieci, rodziny zastępczej, rodziny adopcyjnej; udzielanie pomocy w zakresie przygotowania wniosków do sądu o ustanowienie ich zastępczym środowiskiem rodzinnym; opiniowanie kandydatów na rodziców adopcyjnych i zastępczych oraz dzieci oczekujących na umieszczenie ich w zastępczym środowisku rodzinnym.
Prosimy duszpasterzy o poszukanie odpowiednich małżeństw i poinformowanie ich o możliwości przygotowania się do roli rodziny pogotowia opiekuńczego dla dzieci, rodziny zastępczej lub rodziny adopcyjnej w Diecezjalnym Ośrodku Adopcyjno-Opiekuńczym, ul. Panny Marii 2, tel. (0-56) 652-26-26.

Ks. Józef Nowakowski - Diecezjalny Duszpasterz Rodzin

Wkrótce

W trosce o powołania

7 października br. o godz. 18.00 w katedrze Świętych Janów w Toruniu zostanie odprawiona Msza św. z okazji 65. rocznicy śmierci sługi Bożego ks. Jana Hamerskiego, patrona Diecezjalnego Ośrodka Powołań w Toruniu. W czasie Eucharystii będziemy modlić się o rychłą beatyfikację Sługi Bożego oraz w intencji powołań do służby w Kościele.
Serdecznie zapraszamy osoby, którym leży na sercu troska o powołania, oraz wszystkich, którzy pragną włączyć się w naszą modlitwę.

Ks. Marian Tomasz Kowalski - Dyrektor Diecezjalnego Dzieła Powołań i Ośrodka Powołań im. Sługi Bożego ks. Jana Hamerskiego w Toruniu

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.