Wizyta Ojca Świętego Jana Pawła II w Drohiczynie 10 czerwca 1999 r. sprawiła, że zarówno to niewielkie podlaskie miasteczko, o bardzo dawnej metryce, jak i całe Podlasie stały się obiektem zainteresowania zwiększonej liczby pielgrzymów i turystów.

Podlasie to historyczna kraina Polski nad środkowym Bugiem, górną Narwią i Biebrzą. Region ten uformował się dopiero po unii polsko-litewskiej w XV-XVI w. z części dawnych ziem Jaćwingów oraz ziem pogranicza mazowiecko-rusko-litewsko-pruskiego. Ziemie te należały od XI w. w większości do Rusi, chociaż były przejściowo zdobywane przez wojska książąt polskich. Niektóre ziemie historycznego Podlasia należały do Mazowsza, a niewielkie obszary do Jaćwingów. W XIV w. Podlasie było terenem spornym między Mazowszem a Litwą.

Nazwa Podlasie (pierwotnie Podlasze) powstała w XIV w. w Wielkim Księstwie Litewskim i oznaczała ziemie leżące w sąsiedztwie Polaków (Lachów). Do powszechnego użycia nazwa ta weszła dopiero po 1563 r. jako określenie pogranicznej części województwa trockiego, z której król Zygmunt Stary utworzył w roku 1520 województwo podlaskie. Województwo to składało się z ziem: drohiczyńskiej, bielskiej i mielnickiej. Granice tego województwa powstawały jednak nieustabilizowane i wywoływały kontrowersje do połowy XVII w. W 1569 r. po Unii Lubelskiej Podlasie zostało wyłączone z Wielkiego Księstwa Litewskiego i włączone do Korony. Stolicą województwa stał się Drohiczyn i pozostał nią przez 275 lat - aż do roku 1795 - trzeciego rozbioru Polski.

Po trzecim rozbiorze Polski Podlasie podzielono wzdłuż Bugu między Prusy i Austrię. W 1807 r. "pruska" część Podlasia przeszła do zaboru rosyjskiego (jako obwód białostocki), pozostałą: "austriacką" część wcielono w 1809 r. do Księstwa Warszawskiego, a w 1815 r. do Królestwa Kongresowego.

W II Rzeczypospolitej przeważająca część historycznego Podlasia znalazła się w województwach białostockim i lubelskim. We wrześniu 1939 r. zachodnią część Podlasia zajęli Niemcy, wschodnią zaś wojska sowieckie.

W średniowieczu terytorium Podlasia było kolonizowane głównie przez Mazowszan i Rusinów, co wytworzyło specyficzny dla tych ziem układ stosunków narodowościowych i społecznych. W końcu XVI w. Podlasie było jednym z najgęściej zaludnionych obszarów Rzeczypospolitej. Usytuowanie na pograniczu polsko-litewskim sprawiało, że współistniały tu elementy ustroju społecznego obu tych krajów. Na wsi utrzymywały się silne gospodarstwa chłopskie i znaczny odsetek chłopów płacących czynsz. Dominowała własność drobnoszlachecka. W XVI i XVII w. Podlasie było ważnym eksporterem zboża, produktów leśnych (smoły) i drewna ( świerków na maszty okrętowe). Wśród rzemiosł większe znaczenie osiągnęło garbarstwo (w Drohiczynie, Bielsku Podlaskim, Wysokiem Mazowieckiem, Boćkach i Łosicach). Poza kontaktami handlowymi z Gdańskiem dominowała wymiana handlowa z Rusią.

Największymi miastami Podlasia w okresie przedrozbiorowym były: Drohiczyn - siedziba województwa, Bielsk Podlaski, Tykocin i Węgrów. W XVIII w. rozwinął się Białystok - rezydencja Branickich, a w XIX w. centrum przemysłu i węzeł kolejowy. W XIX w. Podlasie pełniło rolę terytorium pogranicznego między Królestwem Kongresowym a Rosją. W wyniku nowego podziału administracyjnego tylko część historycznego Podlasia znalazła się w granicach województwa podlaskiego, reszta w województwie mazowieckim i lubelskim. Do największych turystycznych atrakcji Podlasia możemy zaliczyć miasteczka: Drohiczyn, Ciechanowiec, Mielnik i Tykocin oraz leżącą na skraju regionu Puszczę Białowieską.

Tutaj także znajdują się lokalne centra pielgrzymkowe z koronowanymi wizerunkami Matki Bożej w Kodniu, Leśnej Podlaskiej, Hodyszewie, Ostrożanach i Miedznie, oraz centrum pielgrzymkowe polskiego prawosławia - Grabarka k. Siemiatycz.