Kiedy w niedzielne wczesne popołudnie odwiedzam pierwszego proboszcza kuligowskiego ks. Justyna Ziembińskiego, na plebanii kończy się właśnie niedzielne spotkanie przy herbacie grona parafian ze swoim duszpasterzem. Widać, że atmosfera jest bardzo dobra, a ksiądz dobrze akceptowany przez wiernych.

Bierzmowanie na łące

Ks. Ziembiński jest tu dopiero od ośmiu miesięcy, stąd też o początkach duszpasterstwa w Kuligowie, pierwszych Mszach św. chętnie opowiada Remigiusz Kuligowski, na którego działce odprawiane były Msze św. oraz Halina Augustyniak, członkini Kółka Różańcowego, która również - wraz z wieloma innymi mieszkańcami wsi - angażowała się w pomoc przy budowie.
Wszystko zaczęło się w drugiej połowie lat osiemdziesiątych. W 1985 r. proboszczem parafii Załubice został ks. kan. Ludwik Antolak. Kiedy chodził po kolędzie w odległym o 6 km Kuligowie, zaproponował miejscowym mieszkańcom, aby w okresie letnim Msze św. były odprawiane u nich na miejscu. Pomysł bardzo się podobał, ale do jego realizacji droga nie była prosta. Były to czasy władzy „ludowej” i na wszystko trzeba było mieć zezwolenia. O ile z uzyskaniem zgody władz kościelnych (Kurii Metropolitalnej Warszawskiej; było to jeszcze przed powstaniem diecezji warszawsko-praskiej) nie było problemu, to władze wojewódzkie w Ostrołęce ciągle powoływały się na jakieś przepisy, uniemożliwiając uzyskanie zgody. Kiedy zbliżały się wybory, padła myśl, aby - jeśli władze nadal nie ustąpią - mieszkańcy Kuligowa po prostu je zbojkotowali. Kiedy ks. Antolak publicznie o tym powiedział, władza - w trosce o samą siebie - zgodę wydała. Na łące u pana Kuligowskiego księża z Załubic od czerwca do września mogli więc odprawiać Msze św.
Po jakimś czasie powstał pomysł, aby w Kuligowie powstał kościół. Była co prawda możliwość przewiezienia starego drewnianego kościółka z Tarchomina i postawienia go w Kuligowie, ale ostatecznie zdecydowano, że powstanie nowy, murowany. Powstał Komitet Budowy Kościoła. Pierwsze 500 zł wpłacił jeden z działkowiczów. Gdy uzbierało się trochę pieniędzy, kupiono materiały. Proboszczem był już wtedy ks. Edward Kowara. Budowę świątyni rozpoczął już jego następca ks. Gerard Jarecki, a w stanie surowym zostawił ks. kan. Feliks Chudzik, obecny proboszcz Załubic.
W miejscu, gdzie dziś stoi kościół, Msze św. zaczęto odprawiać - początkowo w garażu - w 1998 r. Wcześniej - przez jakiś czas - w okresie zimowym nabożeństwa były w remizie strażackiej. Pierwsza Msza św. w nowym kościele była odprawiona na Wielkanoc 2003 r.
Pan Kuligowski pamięta wiele historii związanych z pierwszymi latami duszpasterstwa w jego miejscowości. - Pamiętam, jak w kaplicy na łące bp Kazimierz Romaniuk bierzmował tu młodzież. W kaplicy na łące chrzczone były też dzieci - wspomina pan Remigiusz.

Stare tradycje

Kuligów wspominany był już w XIV w. Należał najpierw do parafii Barcice, potem do Popowa w diecezji płockiej, następnie Dąbrówki, a w latach 1976-2003 do Załubic. Wieś była zamieszkała przez szlachtę zagrodową, której potomkowie są tu do dziś. Przez całe wieki większość mieszkańców zajmowała się rybołówstwem, pszczelarstwem, smolarstwem i spławem drzewa.
Wieś ma stare tradycje - podkreśla Proboszcz Kuligowa. W XIX w. była tu epidemia cholery i ludzie stawiali krzyże prosząc Boga o zatrzymanie choroby. Powstał wtedy zwyczaj urządzania procesji do krzyży, które odbywały się 29 sierpnia, w święto ścięcia św. Jana Chrzciciela. Ludzie chodzili nawet jak nie było księdza. Ten zwyczaj przetrwał do naszych czasów. Obecnie procesje odbywają się z kapłanem, mają charakter Drogi Krzyżowej i śpiewane są wówczas pieśni o Męce Pańskiej i św. Janie Chrzcicielu.
Dziś mieszkańcy wsi dojeżdżają do pracy w Warszawie bądź pracują dorywczo u działkowiczów, których jest tu ponad 2 tysiące. Pięknie położona miejscowość nad Bugiem przyciąga coraz więcej chętnych także do zamieszkania tu na stałe. Wieś liczy 120 domów, w których mieszka niespełna 400 mieszkańców. Ale latem są tu tłumy - śmieje się ks. proboszcz Justyn Ziembiński - jak w kurorcie. Szczególnie w lato mieć więc będzie wiele pracy, choć i teraz najwięcej czasu pochłaniają mu sprawy budowlane.

Kościół materialny i duchowy

Gdy osiem miesięcy temu przybył do parafii, zastał kościół w stanie surowym oraz częściowo przygotowaną plebanię. - Wychodzimy dopiero ze stanu surowego. Kościół został przykryty blachą, rozbudowaliśmy plebanię, ocieplony został sufit. W tym roku chcemy pomalować ściany, wykonać posadzkę w kościele i ogrzewanie. Wszystkie tego typu decyzje podejmuję w porozumieniu z Radą Parafialną. Parafianie są bardzo ofiarni i wykazują wiele troski o dom Boży - podkreśla Ksiądz Proboszcz.
Do tej pory parafianie kupili żyrandol, baldachim, krzyż procesyjny, a działkowicze ambonę i drogę krzyżową.
Oczywiście sprawy budowlane są ważne, ale praca duszpasterska najważniejsza. Codziennie odprawiana jest wieczorem Msza św., a w niedziele dwie przed południem. Powstało już liczące 20 osób Koło Różańcowe, jest kilkunastu ministrantów, są bielanki, jest grupa młodzieży przygotowująca się do sakramentu bierzmowania i dzieci (4) do przyjęcia w tym roku I Komunii Świętej. Przed parafianami pierwsze rekolekcje wielkopostne. Proboszcz panuje też wyjazdy pielgrzymkowe do Lichenia, Loreto. Parafia nosi wezwanie Matki Bożej Loretańskiej, stąd kontakt z Loreto jest oczywisty. Już w przeszłości kuligowianie szli we wrześniowej pielgrzymce z parafii Załubice do sanktuarium w Loreto. Kult Matki Bożej Loretańskiej szerzył wśród nich związany w latach ubiegłych z sanktuarium i siostrami loretankami ks. Waldemar Kozłowski, wikariusz z Załubic.
Parafia nie jest wol na od problemów - podkreśla Ksiądz Proboszcz. Jak wszędzie są wśród parafian także pijący, zdarzają się narkomani - podkreśla ks. Justyn. - Grunt, że kobiety w Kuligowie nie piją - przerywa pani Augustyniakowa.

Msze św. w kościele w Kuligowie

dni powszednie 18.00 (w sezonie letnim 19.00)
w niedziele 9.00 i 11.00