16 września zakończyła się ponadroczna peregrynacja wizerunku Pana Jezusa Miłosiernego. Obraz ten nawiedzał wszystkie parafie naszej diecezji. Wszędzie był przyjmowany z najwyższymi honorami
i czcią religijną, w klimacie wielkiego rozmodlenia i duchowej odnowy wspólnot parafialnych. Ostatnią stacją peregrynacji była nowa świątynia w Toruniu pw.
Miłosierdzia Bożego i św. Siostry Faustyny. Tam właśnie peregrynujący wizerunek Jezusa Miłosiernego pozostanie na stałe. Wspomniana zaś świątynia została uznana kanonicznie za Diecezjalne
Sanktuarium Bożego Miłosierdzia.
Pragnę wyrazić wdzięczność duszpasterzom i wszystkim wspólnotom parafialnym za przygotowanie oraz budujący przebieg peregrynacji, która zaznaczyła się licznym udziałem wiernych,
dziennymi i nocnymi adoracjami Najświętszego Sakramentu, a także niezliczoną ilością spowiedzi i przyjętych Komunii św. W duchu słów Chrystusa, że „miłosierni
dostąpią miłosierdzia”, nastąpił nowy zryw solidarności z potrzebującymi pomocy i ofiarności na diecezjalne dzieła charytatywne.
Szczególne podziękowanie kieruję do członków Ochotniczej Straży Pożarnej za towarzyszenie obrazowi Jezusa Miłosiernego na wszystkich stacjach peregrynacji. Za piękne udekorowanie
trasy pielgrzymowania, domów i świątyń dziękuję serdecznie społecznościom lokalnym, rodzinom i poszczególnym osobom, zwłaszcza tym, którzy poświęcili temu dziełu wiele czasu i pracy.
Niech nagrodą będzie radość wspólnego świętowania i wspólnie wyznawanej wiary, nowy znak nadziei, której wszyscy potrzebujemy.
Na koniec pragnę zachęcić Drogich Diecezjan do nawiedzania toruńskiego Sanktuarium, by dziękować tam za otrzymane łaski i ufnie wypraszać nowe u Jezusa Miłosiernego.
Całą diecezjalną wspólnotę obejmuję pasterskim błogosławieństwem.
Historia jak zwykle zaczęła się niewinnie - zagubione narzędzie, potem wykrywacz metalu i odkrycie jednego z największych rzymskich skarbów. A w Ewangelii też skarb - nie chodzi o monety. Chodzi o to, co dzieje się z człowiekiem, kiedy w zwykłym dniu spotyka Kogoś, kto zna jego historię… i nie odchodzi, nie gardzi tą historią.
Dlaczego Samarytanka przychodzi do studni wtedy, gdy nikt nie patrzy? Co robi z nami wstyd, lęk i poczucie odrzucenia? I dlaczego jedna rozmowa potrafi sprawić, że człowiek przestaje uciekać, a zaczyna biec – do ludzi, z odwagą, z nową radością?
Chrystus i Samarytanka, Muzeum Archidiecezjalne Warszawa
Wyszła z dzbanem na rękach po wodę. Zwyczajny obraz ludzkiego życia. Zmusiła ją życiowa potrzeba. O tej porze nikt nie wychodzi z domu, gdy słońce stoi w zenicie. Trudno też spotkać, w tym czasie, kogokolwiek na pustynnych drogach. Jedynie podróżni zatrzymują się przy studniach, by zaczerpnąć wody. Nie chciała nikogo spotkać. Chciała być sama. To była dobra pora – nikt nie wychodzi na zewnątrz, nikt nie widzi, nikt nie pyta. Wszystko, co żyje, szuka w tym czasie cienia, jakiegoś schronienia przed upałem. A ona, ukradkiem, niezauważona, chciała szybko dojść do studni i skrycie wrócić.
ZOBACZ --> Czytania liturgiczne na 08 marzec 2026; Rok A, II
Żyjemy w czasach, w których w przestrzeni publicznej coraz częściej podważa się i deprecjonuje wartość ludzkiego życia. Niejednokrotnie można odnieść wrażenie, że społeczeństwo znalazło się na takim etapie, na którym coraz trudniej jest zawrócić i ponownie odkryć wartość tych najmniejszych i najbardziej bezbronnych – dzieci nienarodzonych - apeluje paulin o. Samuel Karwacki, krajowy Moderator Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego.
O. Samuel Karwacki mówi dalej: W mediach
społecznościowych, w publicznych debatach, a nieraz także w codziennych rozmowach coraz
częściej rani się godność drugiego człowieka. W takich sytuacjach łatwo utracić Boże spojrzenie na rzeczywistość i na wartość każdego ludzkiego życia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
