Zwrot „Reszta Izraela” ma swoje korzenie w Księdze Amosa. Ten prorok, w obliczu powszechnej nieprawości, która ogarnęła Hebrajczyków zamieszkujących Królestwo Północne, zapowiada rychłą zagładę, którą ześle Bóg. Będzie nią najazd Asyrii, w wyniku którego upadnie Królestwo Izraela. Dramat, jaki się rozegra, będzie tak wielki, że ocaleją jedynie nieliczni – Reszta Izraela. By go uzmysłowić, Amos posługuje się obrazem lwa porywającego pasterzowi jedno z jego zwierząt. Pasterz wprawdzie walczy w obronie porwanego zwierzęcia, ale wyrywa z paszczy lwa jedynie dwie nogi lub koniec ucha zwierzęcia, czyli nikłą resztkę (por. Am 3, 12). Niemniej owo wydarzenie nie będzie ostatnim słowem Boga w akcie dziejów zbawienia. Bóg bowiem owej ocalonej Reszcie Izraela będzie chciał okazać swą litość i pozwoli jej żyć. Warunkiem tego będzie jednak zmiana postawy Izraelitów. Mają oni porzucić zło, a umiłować dobro, czyli stać się ludem sprawiedliwym (por. Am 5, 14-15).

Słowo „reszta” jest również elementem symbolicznego imienia syna proroka Izajasza, którego ten zabrał ze sobą na rozmowę z królem judzkim Achazem. Imię tego chłopca brzmi: Szear Jaszub i znaczy „reszta powróci”. Stanowi ono symboliczną zapowiedź orędzia proroka dotyczącego ocalenia królestwa Judy w obliczu najazdu królów Damaszku i Izraela. Wskazuje, że wynika ono z nawrócenia i przylgnięcia do Boga, a nie z siły oręża czy liczebności wojska. Jest efektem postawy niewielkiej grupy tych, którzy ufają Bogu i postępują zgodnie z wyznawaną wiarą. Ta postawa stanowi przeciwwagę niewiary króla Achaza, który odrzucał Bożą interwencję i szukał ratunku w politycznych sojuszach.

Kolejne treści do zwrotu „Reszta Izraela” dochodzą w okresie wygnania babilońskiego. Prorok Jeremiasz określa słowem „reszta” tych, którzy pozostali w Judzie po deportacjach (por. Jr 40, 11). To nie oni jednak, ale wygnańcy będą tymi, którzy doświadczą zbawczej interwencji Boga, gdy On zbierze ich jako resztę swych owiec (por. Jr 23, 3).

Z kolei prorok Ezechiel, mówiąc o Sądzie Ostatecznym, podczas którego Bóg wyodrębni resztę, czyli sprawiedliwych spośród nieprawych, wiąże to pojęcie z czasami eschatologicznego zbawienia (por. Ez 20, 38). W czasie powrotu z wygnania natomiast prorocy mówią o repatriantach jako o reszcie, która stanowić będzie zaczyn do odrodzenia życia narodu, łącząc je z czasami mesjańskimi (por. Ag 1, 12 – 2, 9; Za 8, 6-8).

Pojęcie „reszta” wkracza również w obszar myśli Nowego Przymierza. Tu odnosi się ono do ludzi, którzy uwierzyli w Jezusa jako Mesjasza i w ten sposób otworzyli swe serca na przyniesiony przez Niego dar łaski owocującej zbawieniem (por. Rz 11, 5). Są oni tymi, którzy zostali wybrani, by mieć udział w radości królestwa niebieskiego, i pozytywnie odpowiedzieli na wezwanie Boga (por. Mt 22, 14). Jako niewielka grupa przyjęli dar Boga, którym jest owo królestwo pośród nich (por. Łk 12, 32). Dzięki ich wierności realizują się Boże obietnice (por. Rz 11, 1-7). Tym samym stają się oni zaczynem, przez który zbawienie dociera do wszystkich ludzi (por. Mt 13, 33).