Obecnie postać św. Jadwigi Śląskiej nieco przysłania jej imienniczka – św. Jadwiga Królowa, ale przez stulecia ta pierwsza była jedną z najpopularniejszych świętych nie tylko w Polsce, ale i w całej Europie. Urodziła się na bawarskim zamku Andechs, w jednym z najzacniejszych rodów swoich czasów. Jako kilkuletnia dziewczynka została wysłana do klasztoru Sióstr Benedyktynek w Kitzingen n. Menem, gdzie otrzymała staranne wykształcenie.

Gdy miała zaledwie dwanaście lat, została żoną Henryka Brodatego, księcia wrocławskiego. Stworzyli udane małżeństwo, doczekali się siedmiorga dzieci. Jadwiga stanowiła wzór małżonki i matki. Zasłynęła z dzieł miłosierdzia, nie pozwalała uciskać poddanych, pomagała chorym i ubogim, założyła m.in. szpital dla trędowatych w Środzie Śląskiej.

Razem z Henrykiem wspierali rozwój chrześcijaństwa, fundowali kościoły, w tym klasztor w Trzebnicy, gdzie Jadwiga zamieszkała po śmierci męża. W modlitwie i ascezie prześcigała inne zakonnice – wybrała surowe życie – odmawiała noszenia nawet zwykłego obuwia. Zmarła w opinii świętości, a do jej grobu w Trzebnicy wcześnie zaczęły napływać liczne pielgrzymki, nie tylko ze Śląska. W 1267 r. kanonizował ją papież Klemens IV. „Życzę z całego serca, aby wedle jej wzoru na przykazaniu miłości opierało się wasze życie osobiste, rodzinne i społeczne” – powiedział Jan Paweł II.