Obdarzonych łaską ojcostwa otaczano modlitwą w licheńskim sanktuarium w niedzielę 18 czerwca. Modlono się, by wiernie wypełniali swoje powołanie i rodzinne obowiązki. Mszy św., podczas której zawierzono ojców św. Józefowi, przewodniczył ks. Janusz Kumala, kustosz sanktuarium. W Liturgii uczestniczyło ponad 2 tys. osób.
W wygłoszonej homilii ks. Kumala przybliżał tajemnicę ojcostwa, które jest powołaniem i darem od Boga. – On obdarza mężczyznę łaską ojcostwa. Bóg potrzebuje naszej współpracy. On jest wszechwiedzący i wszechmogący, ale pragnie naszej współpracy, by rozwiązywać problemy świata, zaradzić potrzebom, które mamy. W tę współpracę z Bogiem można wpisać ojcostwo – zaznaczył. I dodał: – Bóg chce, by mężczyzna stawał się ojcem i razem ze swoją żoną – matką przyjmował życie.
Ksiądz Kumala zwrócił także uwagę na szczególny charakter ojcowskiego zadania, przed którym stoją rodzice, którzy przyjęli dar dzieci niepełnosprawnych, co wymaga ogromnej odwagi; ojców, którzy na froncie na Ukrainie walczą w obronie swojej ojczyzny i najbliższych; ojców, którzy samotnie wychowują dzieci. – Ojciec znaczy obecność – powiedział marianin i kontynuował: – Nieodpowiedzialność to cecha dzisiejszego świata. Ojciec to odpowiedzialność za każdy gest i decyzję. To odwaga, stawianie czoła niebezpieczeństwom i trudnościom. To opiekuńczość – tata potrafi tak przytulić, że dziecko odzyskuje wiarę w siebie. Najważniejsza dla niego jest rodzina – powiedział ksiądz kustosz i podkreślił, jak wielkim wyzwaniem dla mężczyzny jest ojcostwo.
Na zakończenie Eucharystii ojcowie zawierzyli się św. Józefowi i Najświętszej Maryi Pannie, a po Liturgii obecni ojcowie otrzymali z rąk księży marianów indywidualne błogosławieństwo.
Męczeństwo jest rozumiane przez nas jako radykalna możliwość naśladowania Chrystusa – powiedział abp Stanisław Gądecki, były przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, metropolita poznański, zwracając się do wiernych podczas uroczystego poświęcenia sarkofagu ks. Stanisława Streicha.
Akty męczeństwa za wiarę nie są domeną jednej epoki ani też jakichkolwiek odległych czasów. O ile jednak zbrodnie polityczne okresu PRL czy współczesne wydarzenia (również w skali międzynarodowej), które noszą znamiona prześladowań z powodów religijnych, można uznać za stosunkowo dobrze udokumentowane, to wciąż znajdziemy w tym temacie wiele wstydliwych „białych plam”. Jedną z nich pozostaje z pewnością sprawa tragicznej śmierci sługi Bożego ks. Stanisława Streicha, zamordowanego przez komunistycznego zamachowca w 1938 r. Gdyby przeprowadzić sondażowe badanie znajomości postaci przyszłego błogosławionego, zapewne nie wykroczyłaby ona poza granice społeczności lokalnej, z którą był związany najdłużej.
Hiob odpowiada przyjaciołom zdaniem, które wyprzedza Pawła o wieki: „jakże człowiek może być przed Bogiem sprawiedliwy?” To pytanie procesowej rozpaczy. Cały rozdział dziewiąty jest zbudowany na obrazie niemożliwego procesu z Bogiem: „gdyby się ktoś z Nim prawował, nie odpowie raz jeden na tysiąc”. Hiob chciałby pozwać Boga przed trybunał, i natychmiast widzi absurd własnego pozwu. Strona przeciwna jest zarazem sędzią, a „któż Mu powie: Co czynisz?” Środek perykopy to hymn o potędze Stwórcy, włożony w usta cierpiącego. Bóg przenosi góry, wstrząsa ziemią, rozkazuje słońcu, „sam rozciąga niebiosa, kroczy po morskich głębinach”, czyni Niedźwiedzicę i Oriona. Hiob nie wątpi w moc Boga ani na chwilę. Jego dramat polega na tym, że moc widzi, a sprawiedliwości dostrzec nie może. „Choćbym miał słuszność, nie odpowiem, o litość będę błagał przeciwnika”. To jedna z najciemniejszych i najuczciwszych modlitw Starego Testamentu, wiara, która nie rozumie, a nie przestaje się zwracać do Tego, którego nie rozumie. Księga Hioba nie daje w tym miejscu odpowiedzi i liturgia też jej nie wymusza. Odpowiedź przyjdzie na końcu księgi w teofanii, a ostatecznie w Chrystusie, w którym Bóg sam stanął po stronie oskarżonego człowieka. Hieronim, dzisiejszy patron, który przełożył i tę księgę, wiedział z własnego niespokojnego życia, że z Bogiem się nie wygrywa procesu. Z Bogiem się wytrwa. Jego betlejemska grota, gdzie przez dziesięciolecia zmagał się ze słowem, tekstami i sobą samym, jest komentarzem do Hioba. Prawować się z Bogiem wolno, byle nie wypuścić Go z rąk.
Gizela Jagielska dołącza do zespołu szpitala na wrocławskim Brochowie. Placówka oficjalnie potwierdziła także zatrudnienie jej męża.
Gizela Jagielska będzie pracować w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym im. Falkiewicza na wrocławskim Brochowie. Informację o zatrudnieniu lekarki oficjalnie potwierdziła dyrekcja placówki.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
