Połączona z balem gala to święto ludzi, którzy na co dzień niosą pomoc bliźniemu. Z wolontariuszami spotkali się biskupi Tadeusz Lityński i Adrian Put, a także przedstawiciele oświaty i władz samorządowych. W trakcie gali uroczyście nagrodzono osoby, które wyróżniają się w bezinteresownej pracy na rzecz innych. Wyróżniono czworo wolontariuszy Szkolnych Kół Caritas, troje opiekunów oraz jedno SKC. Wyróżnieni wolontariusze to: Lena Osochocka z Sulechowa, Michał Ziółkowski z Nowogrodu Bobrzańskiego, Paulina Andrejczuk z Rzepina oraz Samanta Boniewska z Nowogrodu Bobrzańskiego. Spośród opiekunów SKC nagrodzono Dorotę Koszelę (Nowogród Bobrzański), Justynę Świątek (Nowogród Bobrzański) oraz Jolantę Markiewicz (Sława). Najbardziej wyróżniającym się kołem zostało w tym roku SKC z Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. Stefana Banacha w Żaganiu. Nagrodę otrzymała również Dominika Łapucha, koordynator Centrum Wolontariatu Caritas diecezjalnej. Nagrody wręczyli bp Tadeusz Lityński oraz wojewódzki kurator oświaty Ewa Rawa.
Reklama
– Wolontariusze Szkolnych Kół Caritas przede wszystkim niosą pomoc osobom potrzebującym i współpracują ze swoimi lokalnymi środowiskami. Pomagają bezdomnym, spotykają się z seniorami, a zwłaszcza niosą pomoc swoim rówieśnikom. Organizują zbiórki żywności, kiermasze. Włączają się we wszystkie potrzebne działania na swoim terenie – mówi Dominika Łapucha. – Nagrodzone dziś osoby wyróżniają się zaangażowaniem, kreatywnością, chcą działać, są pełne energii, uśmiechnięte i zawsze możemy na nie liczyć.
Biskup Tadeusz podczas gali powołał też do istnienia trzy nowe oddziały SKC: w Szkole Podstawowej w Mirocinie Dolnym, w Zespole Szkół Katolickich w Zielonej Górze oraz w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr 5 w Żaganiu. Działalność rozpoczyna również SKC przy Szkole Podstawowej nr 8 w Żarach. Tym samym w diecezji mamy już 59 Szkolnych Kół Caritas. – To przeszło tysiąc osób, dzieciaków, młodzieży zrzeszonych w Szkolnych Kołach Caritas. To naprawdę siła i wielka wartość, a także realizacja konkretnej pomocy w swoim środowisku. Bezcenne jest to, że młodzi ludzie garną się do działania. Tego działania jest naprawdę wiele. Za to bardzo dziękuję wszystkim wolontariuszom i ich opiekunom – podkreślił ks. Stanisław Podfigórny, dyrektor Caritas diecezjalnej.
Pasterz diecezji docenia zaangażowanie młodych ludzi i ich troskę o drugiego człowieka. – Można zarazić się czymś w pozytywnym znaczeniu. Tym czymś jest dobro. W naszym codziennym życiu potrzebne jest dobro i to, co określamy jako zasady życia ewangelicznego, czyli miłość. Miłość Boga, miłość bliźniego. To zostawia po sobie ślad – mówi bp Lityński.
W Wielkim Poście w szczególny sposób podążamy za Jezusem. Drogi do Niego nie wskazuje już gwiazda betlejemska, ale kolejne upadki pod ciężarem krzyża. Jezus już nie jest kwilącym niemowlęciem wywołującym czułość, ale dorosłym człowiekiem umęczonym niesłusznym osądem, szyderstwem ludzi i ranami na ciele zadanymi przez biczowanie, koronę cierniową i gwoździe.
Jezus niejako mówi: „Taki teraz jestem”. Jego ostatnia droga była trudna. Cierpiał, upadał. Bóg jednak nie zostawił Go samego. Dał Mu na tej drodze spotkać Matkę, Szymona, Weronikę i pewnie jeszcze innych życzliwych ludzi.
Dopiero w chwili refleksji widzimy, jak bardzo ostatnia droga Jezusa podobna jest do ostatniej drogi każdego człowieka. Ilu jest wokół nas idących właśnie krzyżową drogą choroby czy samotności? Ilu z nas jest w stanie szerzej otworzyć oczy i w zabieganiu własnej codzienności stać się Szymonem lub Weroniką dla kogoś cierpiącego obok?
jk
Często można usłyszeć, że starość się Panu Bogu nie udała. Z pewnością nie jest to łatwy okres życia, nieraz naznaczony chorobą, bólem, rozrachunkami z przeszłością, skomplikowanymi relacjami z otoczeniem lub samotnością i trudnym do przyjęcia poczuciem bycia zależnym od innych. Jest jednak bezcenny i dla człowieka, który go przeżywa, i tych, którzy mu towarzyszą. Chory na białaczkę Oskar, bohater książki „Oskar i Pani Róża” Érica-Emmanuela Schmitta, w ostatnim swoim liście do Pana Boga pisze: „Próbowałem tłumaczyć rodzicom, że życie to taki dziwny prezent. Na początku się je przecenia: sądzi się, że dostało się życie wieczne. Potem się go nie docenia, uważa się, że jest do chrzanu, za krótkie, chciałoby się niemal je odrzucić. W końcu kojarzy się, że to nie był prezent, ale jedynie pożyczka. I próbuje się na nie zasłużyć… Im bardziej się człowiek starzeje, tym większym smakiem musi się wykazać, żeby docenić życie. Musi być wyrafinowany, stać się po trosze artystą”.
O okolicznościach odejścia Klary z tego świata możemy się dowiedzieć z opowiadań jej sióstr z klasztoru San Damiano, zachowanych w Aktach Procesu Kanonizacyjnego.
Przy końcu swego życia zawołała wszystkie swe siostry i z największą pilnością poleciła im Przywilej ubóstwa. Ogromnie pragnęła mieć zatwierdzenie bullą reguły zakonu, tak żeby mogła przycisnąć bullę do swych ust i potem dopiero umrzeć; i tak jak pragnęła, tak się stało, albowiem kiedy była już bliska śmierci, przybył jeden z braci z listem opatrzonym bullą. Ona wzięła ją z największą czcią i przycisnęła ją do ust, by ją pocałować. A potem, w dniu następnym, wspomniana pani Klara przeszła z tego życia do Pana, zaprawdę jasna, bez zmazy, bez cienia grzechu, do jasności wiecznego światła. Rzecz tę, sama świadek, wszystkie siostry i wszyscy inni, którzy poznali świętość jej, stwierdzają bez wahania1.
Ponad 1800 pielgrzymów uczestniczyło XXVII Świętokrzyskim Rajdzie Pielgrzymkowym na Święty Krzyż. W tym roku pątnikom przyświecało hasło „Umiłować Krzyż i Stworzenie jak św. Franciszek”. Pielgrzymi przemierzali szlaki Gór Świętokrzyskich, aby spotkać się u celu wędrówki w Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego na Łysej Górze. Zwieńczeniem wspólnego pielgrzymowania była uroczysta Eucharystia.
Liturgii przewodniczył biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz, natomiast homilię wygłosił biskup kielecki Jan Piotrowski, a koncelebrowali przybyli kapłani oraz ojcowie oblaci. Wspólna modlitwa na Świętym Krzyżu przypomniała, że rajd, mimo swojego turystycznego charakteru, od początku pozostaje przede wszystkim pielgrzymką, a wszystkie przemierzane tego dnia szlaki prowadzą ostatecznie do miejsca, w którym od wieków czczone są relikwie Drzewa Krzyża Świętego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
