Reklama

Niedziela na Podbeskidziu

Startuje Rok Arcybiskupa Bilczewskiego

20 marca przypada rocznica śmierci świętego wilamowianina.

Niedziela bielsko-żywiecka 12/2022, str. I

[ TEMATY ]

św. Józef Bilczewski

Mjscreen

Biskup odczytuje list w sanktuarium w Wilamowicach

Biskup odczytuje list w sanktuarium w Wilamowicach

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

To jednocześnie dzień inauguracji roku poświęconego tej wyjątkowej postaci. Większość duszpasterskich inicjatyw w diecezji bielsko-żywieckiej będzie związanych z sanktuarium dedykowanym św. Józefowi w jego rodzinnym mieście.

Obchody zainauguruje uroczysta Msza św. celebrowana w wilamowickiej świątyni 20 marca o godz. 17.00. Eucharystii przewodniczyć będzie następca św. Józefa na stolicy lwowskiej archidiecezji abp Mieczysław Mokrzycki.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

W Wilamowicach rozpocznie się m.in. pielgrzymka do Łagiewnik, do Częstochowy, odbędą się tam również święcenia diakonatu, obchody Bożego Ciała czy dożynki. Do rodzinnej miejscowości Józefa Bilczewskiego pielgrzymować będą wspólnoty i ruchy działające w naszej diecezji. Liturgiczna uroczystość ku czci świętego celebrowana będzie 23 października przez kard. Kazimierza Nycza. Rok Jubileuszowy zamknie Msza św. celebrowana przez bp Romana Pindla 26 marca 2023 r. i transmitowana na antenie TV Polonia.

Reklama

– Czas, który Boża Opatrzność zaplanowała na czas obchodów, okazał się być wyjątkowym – myślę szczególnie o trwającej wojnie na Ukrainie. Św. Józef Bilczewski dał się poznać jako niestrudzony orędownik pokoju, patriota, a nade wszystko duszpasterz głębokiej wiary i zatroskania o życie sakramentalne i ewangeliczne swoich wiernych. W tym duchu pragniemy przyzywać jego orędownictwa w naszych potrzebach oraz uczyć się od niego drogi ku świętości – stwierdził kustosz sanktuarium wilamowickiego ks. prał. Stanisław Morawa.

Przypomnijmy, że bp Roman Pindel św. Józefowi poświęcił list pasterski na tegoroczny Wielki Post. W dokumencie wskazał trzy obszary wielkopostnych wysiłków nawiązujące do życia i nauczania świętego wilamowianina. To Eucharystia, rola Maryi w życiu osobistym i naszej Ojczyzny oraz troska o wiarę i wychowanie młodych ludzi. Zachęcił w nim wiernych do nawiedzania wilamowickiej świątyni.

Dedykowane św. Józefowi sanktuarium w Wilamowicach zaprasza do nawiedzania relikwii lwowskiego arcybiskupa. We wtorki odprawiane są specjalne nabożeństwa ku czci patrona Wilamowic. Na stronie parafii działa skrzynka modlitewna, gdzie zgłaszać można swoje prośby i modlitwy za wstawiennictwem św. Józefa. Z internetowej witryny można także śledzić liturgiczne celebracje, a w wirtualnym spacerze zwiedzić sanktuarium z kaplicą poświęconą świętemu arcybiskupowi.

2022-03-15 11:48

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Duchowe dziedzictwo świętego

Niedziela bielsko-żywiecka 23/2024, str. V

[ TEMATY ]

św. Józef Bilczewski

Robert Karp

Wśród osobistych pamiątek znalazły się m.in. naczynia

Wśród osobistych pamiątek znalazły się m.in. naczynia

Wystawę, na której po raz pierwszy zaprezentowano publicznie spuściznę po św. Józefie Bilczewskim, można oglądać w kościele św. Mikołaja w Polance Wielkiej.

Ekspozycja zawiera szereg cennych pamiątek – szczególnie osobistych rzeczy, różnych dokumentów, wielkoformatowych zdjęć, które zachowały się w drewnianej skrzyni. Jak podkreśla dyrektor Beskidzkiego MuRo ks. Szymon Tracz, wśród eksponatów znajdują się niewielkie malowane na deseczkach w 1899 r. wybrane fragmenty z katakumb rzymskich, które zbierał i badał. One zainspirowały Bilczewskiego do stania się wielkim głosicielem Eucharystii i obecności eucharystycznego Jezusa. Wśród osobistych pamiątek znalazł się podróżny krzyż pektoralny – biskupi z końca XIX w., relikwiarz bł. Jakuba Strzemię (ok. 1340 – 1409), stojący na jego biurku czy plakieta ze Zmartwychwstaniem Chrystusa przywieziona z Jerozolimy. Są też naczynia, portfel arcybiskupa, kalendarzyk kieszonkowy z 1918 r., w którym św. Józef Bilczewski pod datą 11 listopada napisał: Polska wolna! – Polanka w ramach Beskidzkiego Muzeum Rozproszonego jest miejscem, gdzie chcemy prezentować skarby diecezji. W części podwieżowej robimy wystawy. W zeszłym roku pokazywaliśmy tu paramenty liturgiczne różnych okresów. Obecna wystawa pt. „Święci nie przemijają” została pomyślana jako post scriptum do roku jubileuszowego poświęconego naszemu rodakowi z Wilamowic, który budował swoją świętość w oparciu o Lwów, gdzie został arcybiskupem obrządku łacińskiego. Po 1945 r. Lwów został poza granicami naszego kraju. Spuścizna przepadła i przestrzeń działalności Bilczewskiego zaniknęła. Tam zachowano pamięć, w Polsce ta postać jest nieznana. Rok jubileuszowy miał więc o nim przypominać – wyjaśnia ks. dr S. Tracz.
CZYTAJ DALEJ

Hieronim podaje trzy powody zaślubin Maryi z Józefem

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Commons.wikimedia.org

Rafael Santi, Święta Rodzina, fragment obrazu

Rafael Santi, Święta Rodzina, fragment obrazu
Dzisiejszy fragment jest jednym z kluczowych tekstów o dynastii Dawida. Król zamierza zbudować Panu „dom”, czyli świątynię. Słowo Boga, przekazane przez Natana, odwraca sens tego terminu. W hebrajskim (bajt) oznacza on zarówno budowlę, jak i ród. Bóg nie przyjmuje planu Dawida, a sam obiecuje „zbudować dom” królowi, czyli zapewnić mu trwałą linię potomków. Wyrocznia powstaje w czasie stabilizacji państwa, po przeniesieniu arki do Jerozolimy, w cieniu sporów o to, gdzie i jak oddawać cześć Bogu. W tle stoi także pamięć początku Dawida: Bóg „wziął go z pastwiska”, więc królowanie ma źródło w darze, nie w samowoli. Obietnica ma najbliższe spełnienie w Salomonie, który wzniesie świątynię i obejmie tron po ojcu. Jednocześnie formuły „na wieki” i „tron utwierdzony na wieki” otwierają perspektywę większą niż pojedyncze panowanie. Po upadku Jerozolimy i wygnaniu ta obietnica nie znika. Wraca w Ps 89 oraz w proroctwach o „odrośli” Dawida (cemach), czyli o królu, który przywróci sprawiedliwość. Zwrot „Ja będę mu Ojcem, a on będzie Mi synem” należy do języka królewskiej adopcji i przypomina Ps 2. Św. Augustyn w „O państwie Bożym” podkreśla, że pełnia tych słów nie mieści się w historii Salomona, bo jego dom popadł w bałwochwalstwo i rozpad. Augustyn wskazuje na Chrystusa, potomka Dawida, który buduje Bogu dom z ludzi, a nie z cedru i kamienia. W uroczystość św. Józefa tekst nabiera rysu cichego realizmu. Józef należy do domu Dawida i staje przy obietnicy nie przez władzę, lecz przez posłuszeństwo i odpowiedzialność za Rodzinę. W jego cichej wierności obietnica o tronie Dawida wkracza w zwyczajny dom.
CZYTAJ DALEJ

Dlaczego cierpią i umierają ci, co zaufali Bogu?

2026-03-19 13:48

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

pixabay.com

Wiara uczy, że Bóg zawsze nas wysłuchuje: jednak nie zawsze spełnia nasze prośby, ale swoje obietnice. Bywa, że nie wiemy, o co prosić. Nie mając pełnej wiedzy – która przychodzi z czasem – modlimy się, ale nasze prośby są połowiczne, zawężone do momentu ich wypowiadania. Bóg tymczasem widzi szerzej, widzi nasze wczoraj, nasze dziś i wie, jakie będzie nasze jutro.

Był pewien chory, Łazarz z Betanii, ze wsi Marii i jej siostry, Marty. Maria zaś była tą, która namaściła Pana olejkiem i włosami swoimi otarła Jego nogi. Jej to brat, Łazarz, chorował. Siostry zatem posłały do Niego wiadomość: «Panie, oto choruje ten, którego Ty kochasz». Jezus, usłyszawszy to, rzekł: «Choroba ta nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą». A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza. Gdy posłyszał o jego chorobie, pozostał przez dwa dni tam, gdzie przebywał. Dopiero potem powiedział do swoich uczniów: «Chodźmy znów do Judei». Rzekli do Niego uczniowie: «Rabbi, dopiero co Żydzi usiłowali Cię ukamienować i znów tam idziesz?» Jezus im odpowiedział: «Czyż dzień nie liczy dwunastu godzin? Jeśli ktoś chodzi za dnia, nie potyka się, ponieważ widzi światło tego świata. Jeżeli jednak ktoś chodzi w nocy, potknie się, ponieważ brak mu światła». To powiedział, a następnie rzekł do nich: «Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę go obudzić». Uczniowie rzekli do Niego: «Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje». Jezus jednak mówił o jego śmierci, a im się wydawało, że mówi o zwyczajnym śnie. Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: «Łazarz umarł, ale raduję się, że Mnie tam nie było, ze względu na was, abyście uwierzyli. Lecz chodźmy do niego». A Tomasz, zwany Didymos, rzekł do współuczniów: «Chodźmy także i my, aby razem z Nim umrzeć». Kiedy Jezus tam przybył, zastał Łazarza już od czterech dni spoczywającego w grobie. A Betania była oddalona od Jerozolimy około piętnastu stadiów. I wielu Żydów przybyło przedtem do Marty i Marii, aby je pocieszyć po utracie brata. Kiedy więc Marta dowiedziała się, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na spotkanie. Maria zaś siedziała w domu. Marta więc rzekła do Jezusa: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga». Rzekł do niej Jezus: «Brat twój zmartwychwstanie». Marta Mu odrzekła: «Wiem, że powstanie z martwych w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym». Powiedział do niej Jezus: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?» Odpowiedziała Mu: «Tak, Panie! Ja mocno wierzę, że Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat». Gdy to powiedziała, odeszła i przywołała ukradkiem swoją siostrę, mówiąc: «Nauczyciel tu jest i woła cię». Skoro zaś tamta to usłyszała, wstała szybko i udała się do Niego. Jezus zaś nie przybył jeszcze do wsi, lecz był wciąż w tym miejscu, gdzie Marta wyszła Mu na spotkanie. Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, udali się za nią, przekonani, że idzie do grobu, aby tam płakać. A gdy Maria przyszła na miejsce, gdzie był Jezus, ujrzawszy Go, padła Mu do nóg i rzekła do Niego: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł». Gdy więc Jezus zobaczył ją płaczącą i płaczących Żydów, którzy razem z nią przyszli, wzruszył się w duchu, rozrzewnił i zapytał: «Gdzie go położyliście?» Odpowiedzieli Mu: «Panie, chodź i zobacz!» Jezus zapłakał. Żydzi więc mówili: «Oto jak go miłował!» Niektórzy zaś z nich powiedzieli: «Czy Ten, który otworzył oczy niewidomemu, nie mógł sprawić, by on nie umarł?» A Jezus, ponownie okazując głębokie wzruszenie, przyszedł do grobu. Była to pieczara, a na niej spoczywał kamień. Jezus powiedział: «Usuńcie kamień!» Siostra zmarłego, Marta, rzekła do Niego: «Panie, już cuchnie. Leży bowiem od czterech dni w grobie». Jezus rzekł do niej: «Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?» Usunięto więc kamień. Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł: «Ojcze, dziękuję Ci, że Mnie wysłuchałeś. Ja wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie tłum to powiedziałem, aby uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś». To powiedziawszy, zawołał donośnym głosem: «Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!» I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce przewiązane opaskami, a twarz jego była owinięta chustą. Rzekł do nich Jezus: «Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić». Wielu zatem spośród Żydów przybyłych do Marii, ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję