Duszpasterstwo wśród ludzi pracy dotyczy każdej dziedziny życia, każdego rodzaju służby przez pracę – zauważył abp Wacław Depo. Metropolita częstochowski był kaznodzieją w czasie tegorocznych rekolekcji duszpasterzy ludzi pracy na Jasnej Górze. Tradycja mianowania w polskich diecezjach kapelanów środowisk pracowniczych wyrosła z założeń NSZZ „Solidarność”, który w swój status ma wpisane zasady katolickiej nauki społecznej. Kapelanem Solidarności był bł. ks. Jerzy Popiełuszko, który teraz jest patronem ludzi pracy.
Arcybiskup Depo przypomniał o wielkiej teologii pracy i o tym, że Bóg jest „pierwszym Pracującym”. Zdaniem metropolity, ważnym wyzwaniem dla ludzi pracy i zarazem zadaniem dla duszpasterzy jest dążenie do zrozumienia sensu i głębi pracy.
Ksiądz Krzysztof Hajdun, diecezjalny duszpasterz ludzi pracy z Wrocławia, organizator rekolekcji, przypomniał, że praca to nie tylko zarabianie pieniędzy. – Praca kształtuje człowieczeństwo, nadaje życiu sens – podkreślił i wyjaśnił, że duszpasterze ludzi pracy to kapłani, którzy próbują dotrzeć z Ewangelią i nauką społeczną Kościoła do różnych grup zawodowych.
Historyczna wystawa „Obóz Kościuszko”
Reklama
W drodze do niepodległości. Kanadyjski przystanek – Obóz Kościuszko w Niagara-on-the-Lake, 1917-1919 to tytuł nowej wystawy czasowej otwartej w Sali Rycerskiej na Jasnej Górze. Ekspozycja na ponad stu unikatowych zdjęciach i dokumentach pokazuje założony w Kanadzie obóz rekrutacyjny do Armii Polskiej tworzonej we Francji, nazwany Obozem Kościuszko.
Był to obóz szkoleniowy dla Polaków ochotników z Europy i innych kontynentów. Rekruci, za zgodą Stanów Zjednoczonych, byli szkoleni w Kanadzie za francuskie pieniądze. Dużą rolę w przygotowaniach do powstania obozu odegrał Ignacy Jan Paderewski.
Po 2-miesięcznym przeszkoleniu w Obozie Kościuszko – sukcesywnie, trzydziestoma okrętami – wyekspediowano ok. 22 tys. żołnierzy do Armii Polskiej we Francji, nazywanej od koloru mundurów Błękitną Armią. Było to wydarzenie bez precedensu w historii Stanów Zjednoczonych i Kanady, ponieważ tylko amerykańska Polonia dokonała takiej organizacji swojego wojska na obczyźnie.
– Wystawa jest podzielona na dziewięć działów tematycznych. Pokazuje m.in., jaką rolę odegrał obóz w historii kanadyjskiego miasta, którego mieszkańcy pomagali Polakom, ukazuje obozową codzienność, żołnierską musztrę, czas wolny.
W październiku 1918 r. dowódcą Błękitnej Armii został gen. Józef Haller. Był on związany z Jasną Górą. To tutaj pielgrzymował i zawierzał się Matce Bożej.
Wiosną 1919 r. formacja ta została przetransportowana pociągami do Polski i weszła w skład Wojska Polskiego. Walczyła w wojnie polsko-ukraińskiej (1919) i polsko-bolszewickiej (1919-20).
Reklama
Po wojnach do USA i Kanady powróciło ok. 12,5 tys. byłych żołnierzy Błękitnej Armii. Pozostali zginęli lub zostali w Polsce bądź innych krajach w Europie. Ci, którzy powrócili, założyli w 1921 r. w Ohio Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce, które działa do dziś. Niestety, w niepodległej Polsce, nie mówiąc o czasach komunistycznych, wysiłek ten był zapominany, a nawet przemilczany. Teraz na karty historii przywracany jest czyn zbrojny wychodźstwa polskiego w Ameryce z czasów I wojny światowej.
Jasnogórski flesz
• 21 lutego – Msza św. w intencji generała Zakonu Paulinów z okazji imienin – godz. 17, Kaplica Cudownego Obrazu Matki Bożej;
• 22 lutego – spotkanie przeorów i przełożonych paulińskich klasztorów;
• 25 lutego – nocne czuwanie maturzystów z diec. elbląskiej;
• 25-28 lutego – 47. Kongregacja Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie;
• 27/28 lutego – nocna modlitwa wdzięczności „Z błogosławionym Prymasem czuwamy w Domu Matki”;
• 27 lutego – rozpoczyna się 40-godzinne nabożeństwo adoracji Najświętszego Sakramentu w ramach przygotowania do Wielkiego Postu.
Msza święta oraz przemówienia w kościele zostaną zrealizowane przez Telewizję Polską. Transmisja będzie również dostępna na kanale Sejmu w serwisie: YouTube oraz na stronie internetowej Sejmu: sejm.gov.pl. Przed kościołem ustawiony zostanie telebim, na którym transmitowany będzie sygnał realizowany przez TVP.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
- Zgadzamy się, że reforma systemu opieki społecznej jest konieczna, przedyskutujmy jednak w atmosferze wzajemnego szacunku i otwartości, jak ma ona wyglądać - apelują siostry dominikanki z Domu Chłopaków w Broniszowicach. W opublikowanym na Facebooku oświadczeniu siostry odnoszą się do rozgorzałej w ostatnich tygodniach dyskusji wokół Domów Pomocy Społecznej. Zdecydowanie przeczą zarzutom o sprzeciwianie się czy też utrudnianie adopcji. Podkreślają wiarę w dobre intencje osób postulujących zmiany, a jednocześnie przekonują, że mają prawo wyrazić swoje uwagi co do projektu. Liczą na obniżenie temperatury sporu - dla dobra potrzebujących.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
