Paryż w latach 20. i 30. XX wieku przeżywał czas rozkwitu, w którym niektórzy widzieli kontynuację belle époque. Rok 1938 obfitował w ważne wydarzenia polityczne, które działy się gdzie indziej, ale miały wpływ na paryską atmosferę. Anschluss Austrii, konferencja w Évian, „noc kryształowa”, konferencja w Monachium i okupacja Czech – wyznaczały kolejne kroki ku wojnie, którą z czasem było czuć także w Paryżu.

Paryż uważano za miejsce, gdzie powstawały i rozwijały się nowe prądy w sztuce. Można tu było spotkać anarchistów, trockistów, republikanów, komunistów, nacjonalistów i monarchistów, ale przede wszystkim artystów, pisarzy, dziennikarzy, poetów i filozofów. Choć atmosfera się zagęszczała, życie umysłowe, tworzone przez Freuda, Hemingwaya, Remarque’a, Sartre’a, De Beauvoir, Nabokova, Le Corbusiera, Coco Chanel, aż furczało. Książka Piotra Szaroty świetnie oddaje atmosferę tamtego niezwykłego czasu.