Zmarł śmiercią anielską, ze słowami na ustach „Domine Iesu Christe”. Heroiczność cnót została potwierdzona przez Jana Pawła II w dniu 1 grudnia 1978 r., a cudowne uzdrowienie ks. Władysława Deca z Przemyśla przypisywane jest wstawiennictwu bł. Augusta.
Doczesne szczątki bł. Augusta Czartoryskiego spoczywają w Przemyślu w kościele Księży Salezjanów pw. św. Józefa. W niedzielę 4 sierpnia odbyła się tu uroczystość z okazji jubileuszu 15-lecia beatyfikacji bł. Augusta. Mszy św. dziękczynnej za dar beatyfikacji przewodniczył abp Józef Michalik, który w homilii przypomniał życie i drogę powołania bł. Augusta Czartoryskiego, wskazując na kanwie przytoczonego życiorysu konieczność postawy wierności. Kaznodzieja odniósł się także do trudnej sytuacji Kościoła i wierzących: „Dzisiaj zwalczany jest duch Narodu, zwalczana jest wierność sumieniu. Jesteśmy świadkami wielkiego naporu zła, próbuje narzucić się Polsce nowy styl. Żyjemy w czasach, w których depcze się świętość. Zorganizowane grupy ludzi podejmują się deptania świętości: bluźniercze zachowania wobec obrazu Matki Najświętszej, bluźniercze parodie wobec Najświętszej Ofiary Mszy św., wobec procesji Bożego Ciała. Ta nowa ideologia, którą się pragnie narzucić, nie liczy się z prawdą, nie liczy się z prawem natury, liczy się idea”.
Wraz z abp. Michalikiem przy ołtarzu zgromadzili się kapłani z dekanatu Przemyśl II, którzy razem z parafią salezjańską chcieli uczestniczyć w modlitwie. W Eucharystii uczestniczyła także krewna bł. Augusta – Barbara Czartoryska, która zapewniła, że jest on dobrym patronem, warto powierzyć mu swoje troski. Na zakończenie Eucharystii miała miejsce adoracja Najświętszego Sakramentu, podczas której czciciele bł. Augusta Czartoryskiego modlili się litanią do błogosławionego Patrona.
W uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła pożegnaliśmy naszego drogiego brata w wierze i długoletniego przyjaciela – Ireneusza Siemka.
Ireneusza poznaliśmy 34 lata temu, kiedy razem z Barbarą przyszli na pierwsze spotkanie nowo powstającego kręgu Domowego Kościoła. Na początku obserwował, był trochę obok. Nie trwało to jednak długo. Po pierwszych rekolekcjach to właśnie on stał się osobą napędzającą działania naszego kręgu do momentu rozpadu. Potem każde z naszych małżeństw rozwijało kręgi w swojej miejscowości. Jednak nasza przyjaźń nie ustała. Pamiętam jak nasza diecezja organizowała rekolekcje, na które mieliśmy pojechać, ale okazało się, że komunikacja nie da rady, nic tam nie dociera. Irek nie zastanawiając się pożyczył nam swoje auto na dwa tygodnie. Zdarzało się, że potrafił pojechać z jakąś rodziną na tzw. koniec świata komunikacją, żeby ich zawieźć na rekolekcje wakacyjne, a potem po dwóch tygodniach pojechać po nich. Taki był Irek, do końca – przejmował się ludźmi, zależało mu na każdym. Przy Basi i Irku uczyliśmy się służby dla Ruchu Światło-Życie, to właśnie Irek był często dla nas konsultantem i wsparciem, gdy rozpoczęliśmy posługę pary diecezjalnej, on już znał tę posługę.
Na progu Wielkiego Postu, w przeddzień Środy Popielcowej, kapłani diecezji świdnickiej spotkali się w wałbrzyskim klasztorze sióstr Niepokalanek, by w modlitwie i refleksji nad liturgią na nowo odkrywać radość i odpowiedzialność swojego powołania.
Na spotkanie 17 lutego duchowieństwo zaprosił biskup świdnicki, który po wspólnej modlitwie w słowie wprowadzającym podzielił się refleksją o kapłańskim szczęściu. Przywołując rozmowę ze starszym kapłanem, podkreślił, że ksiądz nie może poprzestać na zwykłym „zadowoleniu”, ale powinien być człowiekiem autentycznie szczęśliwym, bo jak zaznaczył, ludzie potrzebują duszpasterza, który emanuje pokojem i radością. – Życzę, abyście w czasie Wielkiego Postu na nowo odkryli swoją misję i tożsamość kapłańską: kim jestem, do czego zmierzam, na czym buduję. Niech przynosi wam to wiele radości, głębokiej nadziei i pokoju, radości płynącej ze świadomości, że jestem człowiekiem wolnym, wolnym od grzechu. To jest najpiękniejsza radość – zachęcał kapłanów bp Marek Mendyk.
"Ekstremalni" pielgrzymi przyjechali do Wrocławia z Głębowic, żeby wziąć udział w EDK z katedry.
Rusza 17. edycja Ekstremalnej Drogi Krzyżowej (EDK) – wyjątkowego wydarzenia łączącego duchową refleksję z wysiłkiem fizycznym. To nocna wędrówka licząca minimum 40 km, podczas której uczestnicy przemierzają trasę w ciszy i samotności lub w małych grupach.
-Nie chodzi o to, żeby przejść trasę. Chodzi o to, żeby się zmienić! Cierpienie i wysiłek to tylko narzędzie do głębszego spotkania ze sobą i z Bogiem – mówi ks. Jacek Stryczek, pomysłodawca EDK, dodając: - Co roku obserwujemy tysiące ludzi, którzy wyruszają na tę drogę, nie wiedząc, co ich czeka. A potem wracają inni – silniejsi, spokojniejsi, przemienieni.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
