Letnie rekolekcje oazowe odbywają się w całej Polsce w tym samym terminie, a tegoroczny pierwszy turnus rozpoczynał się 29 czerwca. 13. dzień rekolekcji jest szczególny, ponieważ jest to dzień wspólnoty, w którym wszystkie oazy przeżywające rekolekcje w tym samym rejonie gromadzą się razem, aby przeżywać dzień Zesłania Ducha Świętego.

W tym roku filia pelplińska swój dzień wspólnoty przeżywała 11 lipca w Zamku Bierzgłowskim. Były na nim obecne oazy z diecezji: toruńskiej, bydgoskiej, włocławskiej, warszawsko-praskiej, elbląskiej i pelplińskiej.

Spotkanie rozpoczęło się zawiązaniem wspólnoty. Każda oaza zaprezentowała swój proporzec, piosenkę, a także opowiedziała w kilku zdaniach o swojej grupie, by nikt nie pozostał anonimowy.

Język miłości

Najważniejszym punktem dnia wspólnoty, tak jak każdego dnia rekolekcji, była uroczysta Eucharystia pod przewodnictwem bp. Józefa Szamockiego.

Ksiądz Biskup wyraził radość z faktu, że dzień wspólnoty odbywa się na terenie diecezji toruńskiej. Komentując wydarzenie Pięćdziesiątnicy przeżywane w tym dniu rekolekcji, zauważył, że językiem wspólnym dla wszystkich ludzi jest miłość. Miłość jest tym, co łączy wszystkich – każdy może ją otrzymać, ale również każdy może ją dawać. Przez miłość można tak ukochać Jezusa, że niezależnie od wieku, można opowiadać o Chrystusie całym swoim życiem. Homilię zakończył, podkreślając rolę wspólnoty, która w trudnych chwilach może być dla człowieka wielką pomocą w osamotnieniu, mroku, słabości czy grzechu. Bardzo ściśle związana ze słowami wypowiedzianymi w czasie kazania, a jednocześnie charakterystyczna dla oazowego dnia wspólnoty była procesja z darami, w której przedstawiciele wszystkich oaz nieśli proporzec, świecę oazową oraz chleb – symbole jedności, wspólnoty i miłości.

Na zakończenie Mszy św. przedstawiciele poszczególnych oaz dzielili się świadectwem z przeżytych dni.

Dar odpowiedzialności

Po Eucharystii miał miejsce wspólny posiłek, który przygotowali oazowicze przeżywający swoje rekolekcje na Zamku Bierzgłowskim. Zwieńczeniem dnia wspólnoty była Godzina Odpowiedzialności, czyli nabożeństwo poświęcone Krucjacie Wyzwolenia Człowieka (KWC). Krucjata została powołana przez sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego i Ruch Światło-Życie w odpowiedzi na apel św. Jana Pawła II i przez niego pobłogosławiona w czasie pierwszej pielgrzymki do Polski 8 czerwca 1979 r. w Nowym Targu.

KWC to dobrowolny dar miłości i odpowiedzialności za drugiego człowieka, który wyraża się przez całkowite i dobrowolne wyrzeczenie się alkoholu. Głównym hasłem Krucjaty są słowa: Przez abstynencję wielu do trzeźwości wszystkich! Dzieło to zakłada prócz postu również modlitwę za osoby, które o własnych siłach nie mogą wydostać się z nałogu alkoholowego.

Nabożeństwo rozpoczęło się rozważaniem Słowa Bożego i krótką homilią, którą wygłosił ks. Wacław Dokurno, diecezjalny moderator KWC. Po homilii nastąpił czas świadectw osób, które przystąpiły już do tego dzieła. Krucjatę przyjąć można w dwojakiej formie: kandydacką i członkowską. Krucjata kandydacka trwa rok i mogą ją podpisywać także niepełnoletni, natomiast krucjata członkowska trwa nieokreślony czas (np. dożywotnio) i tę mogą podpisać tylko osoby pełnoletnie. Po świadectwach członkowie krucjaty (ci, którzy przyjęli ją na okres nieokreślony) utworzyli szpaler i wyciągnęli ręce w geście modlitwy za osoby, które przystępowały do KWC, czemu towarzyszył śpiew hymnu krucjaty „Serce wielkie nam daj”.

Na zakończenie ks. Wacław udzielił błogosławieństwa i jako organizator tegorocznego dnia wspólnoty złożył wszystkim podziękowania oraz posłał do swoich ośrodków i miejsc rodzinnych, aby głosili swoim życiem Chrystusa.