Dookoła Polski

Początek obchodów 40. rocznicy wyboru Jana Pawła II

Mszą św. pod przewodnictwem abp. Marka Jędraszewskiego w Krakowie rozpoczęły się obchody 40. rocznicy wyboru Jana Pawła II. Będą się one odbywać pod hasłem „Musicie być mocni mocą wiary, nadziei i miłości”, które zostało zaczerpnięte z papieskiej homilii wygłoszonej na krakowskich Błoniach w 1979 r. Zaplanowano cykl wydarzeń religijnych i kulturalnych, m.in. ogólnopolskie dziękczynienie z udziałem Episkopatu Polski i władz państwowych, koncert, międzynarodową konferencję naukową i pielgrzymkę do Rzymu.

– Uczył nas tego, jak być z Bogiem i doświadczać, jak Bóg się nad nami pochyla – powiedział metropolita krakowski w papieskim sanktuarium na Białych Morzach. Powołując się na słowa homilii w dniu inauguracji pontyfikatu Jana Pawła II, abp Jędraszewski zaznaczył, że zawarte jest w niej wskazanie, do którego trzeba wciąż wracać. – W świecie, który coraz bardziej odcina się od chrześcijańskich korzeni, tym bardziej musi być głoszony ten sam program: Pozwólcie mówić Chrystusowi do człowieka – podkreślił.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Jubileusz 40-lecia będzie obchodzony we wspólnotach, w parafiach, sanktuariach i innych miejscach w archidiecezji krakowskiej związanych z Janem Pawłem II. Charakter dziękczynny za wydarzenia z października 1978 r. będą miały również pielgrzymki, np. Piesza Pielgrzymka Krakowska na Jasną Górę czy Pielgrzymka Rodzin Archidiecezji Krakowskiej do Kalwarii Zebrzydowskiej. Dziękczynienie w sanktuarium na Białych Morzach zakończy się 22 października br., w dniu liturgicznego wspomnienia świętego, odpustem ku czci św. Jana Pawła II.

Wojciech Dudkiewicz/KAI

***

Rola Rosji

Rosja odegrała swoją rolę w katastrofie smoleńskiej – uważa John Schindler, amerykański ekspert ds. bezpieczeństwa, były analityk Agencji Bezpieczeństwa Narodowego USA. Do takiego wniosku skłania go m.in. analiza raportu technicznego podkomisji smoleńskiej. Zdaniem Schindlera, który na portalu observer.com nazywa katastrofę polskiego Tu-154M „jedną z najważniejszych katastrof lotniczych naszych czasów”, raport techniczny zasługuje na poważne traktowanie. Ustalenia uwiarygadnia m.in. obecność wśród ekspertów Franka Taylora, specjalisty o dużej renomie. Oficjalne wnioski śledztw w Rosji i Polsce Taylor uznał za wygodną politycznie fantazję. Nie ma on wątpliwości, że na pokładzie były eksplozje, zanim samolot uderzył w ziemię. Zdaniem Schindlera, katastrofa w Smoleńsku wymaga ponownego dokładnego zbadania przez doświadczone strony trzecie, bez udziału Polski i Rosji.

***

Wielkie projekty

Reklama

Każda z dotychczasowych edycji kongresu Polska Wielki Projekt była poświęcona strategicznym wyzwaniom stojącym przed Polską w najbliższych dekadach. Politycy, naukowcy i przedsiębiorcy z całej Europy poruszają kwestie polityczne, gospodarcze i społeczne. Podobnie było w przypadku ostatniej edycji – podczas czterodniowego, ósmego już kongresu, który odbył się w Warszawie (17-20 maja). Pierwszego dnia eksperci debatowali o perspektywach, które stoją przed młodzieżą, a także o wartościach utożsamianych z Polską. Drugi dzień zdominowała ekonomia, trzeci – m.in. wartości europejskie, a czwarty – kwestie Polonii. Podczas debaty „Wartości europejskie oczami posłów do PE” prelegenci z Polski, Węgier, ze Słowacji i z Francji zgodzili się, że do fundamentalnych powinny należeć wartości chrześcijańskie. Szczególna rola w ich podtrzymaniu spoczywa na Europie Środkowej. – Bronienie jej prawdziwej tożsamości, tożsamości cywilizacyjnej, jest szansą dla Europy – powiedział francuski europoseł Aymeric Chauprade.

***

Ruszyli w rejs

Rejs Daru Młodzieży dookoła świata, który rozpoczął się w Gdyni, ma być sposobem na uczczenie 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę. Żaglowiec zawinie do 22 portów w kilkunastu państwach i w każdym z nich jego załoga będzie promować nasz kraj. Trasa będzie wiodła m.in. przez: Kopenhagę, Bordeaux, Dakar, Kapsztad, Dżakartę, Singapur, San Francisco, Los Angeles, Miami i Londyn. Jednym z najważniejszych przystanków będzie Panama, gdzie w styczniu 2019 r. odbędą się Światowe Dni Młodzieży. Załogę żaglowca będzie stanowić polska młodzież – 400 laureatów wyłonionych w konkursie oraz prawie 600 studentów i uczniów szkół morskich. W sumie przez pokład Daru Młodzieży przewinie się ok. tysiąca osób. Załoga będzie się zmieniać rotacyjnie. Zakończenie rejsu jest planowane na koniec marca 2019 r.

***

Komenda uniewinniony

Reklama

Stało się to, co się musiało stać. Sąd Najwyższy uniewinnił Tomasza Komendę, skazanego w 2004 r. na 25 lat więzienia za zabójstwo i zgwałcenie 15-latki. W więzieniu spędził 18 lat. Jak wskazał w uzasadnieniu sąd, dowody wskazujące na niewinność oskarżonego nie budzą wątpliwości. W marcu br. Komenda został warunkowo zwolniony. Prokuratura – która zgromadziła nowe dowody w tej sprawie – uznała, że mężczyzna nie popełnił zbrodni, za którą został skazany. W sprawie zbrodni zatrzymano w zeszłym roku Ireneusza M. Satysfakcji z wyroku nie kryje minister sprawiedliwości i prokurator generalny Zbigniew Ziobro. – Utraconych lat nikt nie zwróci, ale przynajmniej to orzeczenie przywraca poczucie godności niesłusznie skazanemu człowiekowi – powiedział dziennikarzom. Ziobro stwierdził też, że sprawy błędów powinny być do końca wyjaśniane, a ich sprawcy pociągnięci do odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej.

***

Kraków - Biały Kruk

Boży hetman i kobiecy geniusz

Promocja wyjątkowej książki pt. „Hetman Chrystusa” miała miejsce 17 maja br. – w dzień poprzedzający 98. urodziny św. Jana Pawła II. Ten „urodzinowy prezent” przygotowała Papieżowi z Polski autorka – Jolanta Sosnowska. Książka ukazała się w wydawnictwie Biały Kruk.

Prezentacja pierwszego tomu (obejmującego lata 1978-82) miała miejsce w krakowskiej Kurii, w Sali Królewskiej, czyli sali „okna papieskiego”. Gospodarz miejsca – abp Marek Jędraszewski przyznał, że z okazji 40-lecia wyboru kard. Karola Wojtyły na następcę św. Piotra zaplanowano wiele inicjatyw, które mają uczcić to przełomowe dla świata wydarzenie. Wyjaśnił, że trudno było się nie zgodzić na prośbę Białego Kruka, by właśnie tu zaprezentować jego najnowsze dzieło. Papież stąd wyszedł, do tego miejsca wracał, z tego miejsca – przez słynne okno – wychylał się na spotkanie z tymi, którzy na niego czekali.

Reklama

– To dzieło jest historią pontyfikatu i człowieka, który najważniejszy urząd w Kościele pełnił przez blisko 27 lat. Po co kolejna historia? – pytał obecny na prezentacji prof. Andrzej Nowak. Następnie stwierdził, że historia jest czasem, który się nie kończy. Uczestniczymy w niej nadal i wciąż zadajemy sobie pytania o znaczenie tego pontyfikatu. Historyk przyznał, że ogromną zaletą omawianej publikacji jest to, iż autorka spogląda z perspektywy 2018 r. na dziedzictwo św. Jana Pawła II i jego zmaganie się z cywilizacją śmierci. Dodał, że walka o dusze wciąż się toczy, a książka jest częścią tej walki, bo przypomina nam aktualność przesłań Bożego atlety, hetmana Chrystusa.

– Miałem szczęście dokumentować życie św. Jana Pawła II przez prawie 43 lata – powiedział z kolei fotograf Adam Bujak. Podkreślił, że Papież umiał docenić wartościową pracę wydawniczą. Wyraził wdzięczność, że autorką najnowszej publikacji jest kobieta, która przybliża tę świętą postać „ciepłym” językiem.

Jolanta Sosnowska wyznała, że do napisania biografii najwybitniejszego Polaka namawiał ją śp. kard. Stanisław Nagy. Wyjaśniła, że publikacja powstała z niezgody na spłycanie papieskiego nauczania, a także z potrzeby serca i wdzięczności za przywilej spotkania wielu ludzi bliskich Ojcu Świętemu. – Chciałabym, aby ta książka pokazała Jana Pawła II jako potężnego mocarza, ale i człowieka z krwi i kości. I żeby oddała moją fascynację nim – spuentowała Sosnowska.

Patronem medialnym publikacji, która ma się składać łącznie z 4 tomów, jest m.in. „Niedziela”.

Małgorzata Cichoń

***

Przed synodem

#ZapytajBiskupa

Wspólny projekt Katolickiej Agencji Informacyjnej i Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, zatytułowany #ZapytajBiskupa, to kolejna inicjatywa podjęta wspólnie w ramach cyklu „Młodzi od A do Ż”. Formuła jest niezwykle prosta: młodzież z całej Polski może nadsyłać propozycje pytań do biskupów, za pomocą specjalnie przygotowanego formularza internetowego. Następnie spośród nadesłanych propozycji zostanie wybranych 100 pytań, które zostaną zadane polskim hierarchom.

Reklama

– Mam nadzieję, że ten projekt pozwoli Kościołowi jeszcze lepiej zobaczyć, czym żyją i jakie pytania mają młodzi ludzie, a samym młodym, zwłaszcza tym, którym do Kościoła nie po drodze, pokaże, że mogą w nim znaleźć odpowiedzi na to, czym żyją i co ich nurtuje. Nawet jeśli nie wyczerpujące, to takie, które zachęcą ich do dalszej rozmowy – powiedziała dziennikarka KAI Dorota Abdelmoula, pomysłodawczyni akcji #ZapytajBiskupa.

Propozycje pytań można nadsyłać do końca czerwca br. Formularz jest dostępny pod adresem: https://goo.gl/forms/MFJNowjUNo6ECoGX2 .

KAI

***

Krótko

• Viktor Orbán przyjechał do Warszawy w swoją pierwszą podróż po kolejnym zaprzysiężeniu na premiera. Węgierski przywódca spotkał się z najważniejszymi politykami. Rozmawiano na temat migracji, o relacjach z UE oraz o sprawach dwustronnych.

• ABW zatrzymała obywatelkę Rosji pod zarzutem działań hybrydowych przeciw Polsce, polegających na podsycaniu polsko-ukraińskich animozji m.in. w kwestiach polityki historycznej i sprawach społecznych. Kobieta zostanie wydalona z Polski.

• Polska gospodarka w pierwszym kwartale 2018 r. urosła o 5,1 proc. Tempo rozwoju jest najwyższe od 6 lat. Kołem zamachowym polskiej gospodarki jest konsumpcja, która rośnie najszybciej od dekady.

• Danina od najbogatszych – tzw. specjalny podatek solidarnościowy, przeznaczony na pomoc niepełnosprawnym, wkrótce wejdzie w życie. Ministerstwo Finansów oblicza, że zapłaci go 25 tys. osób, które zarabiają ponad milion złotych rocznie. Przyniesie to 1,15 mld zł wpływów.

• NSZZ „Solidarność” wnioskuje o poważniejsze kontrole sklepów, które obchodzą zakaz handlu w niedziele. Niektóre sklepy udają, że są też urzędami pocztowymi, a te zgodnie z ustawą mogą być czynne w niedziele.

• Do Motławy w Gdańsku na skutek awarii przepompowni na Ołowiance trafiły dziesiątki milionów litrów ścieków. Normy zanieczyszczeń zostały przekroczone nie tylko w samej rzece, ale i w całej Zatoce Gdańskiej. Sprawę bada prokuratura.

• Zaczynamy odczuwać przesyt nowych technologii. Takie wnioski można wysnuć z badania GfK Polonia i Clue PR. 83 proc. badanych przyznało, że dobrze czuje się w miejscach bez zasięgu, a co trzeci od czasu do czasu wyłącza transmisję danych, aby znaleźć się off-line.

Strony informacyjne przygotowano na podstawie doniesień korespondentów własnych, Radia Vaticana, KAI, BP KEP oraz RIRM.

Drodzy Bracia i Siostry! W Rzymie na Awentynie znajduje się opactwo benedyktyńskie św. Anzelma. Jako siedziba Instytutu Studiów Wyższych oraz opactwa prymasa benedyktynów skonfederowanych, stanowi ono miejsce, które łączy w sobie modlitwę, naukę i zarządzanie, czyli te trzy płaszczyzny aktywności, które cechują życie Świętego, któremu opactwo jest dedykowane: Anzelmowi z Aosty, którego 900. rocznica śmierci przypada w tym roku. Liczne inicjatywy, podjęte zwłaszcza przez diecezję Aosty z okazji tej rocznicy, ukazały zainteresowanie, które nadal budzi ten średniowieczny myśliciel. Jest on znany również jako Anzelm z Bec i Anzelm z Canterbury, ponieważ związany był w tymi miastami. Kim jest ta osobistość, z którą trzy miejsca, oddalone od siebie i znajdujące się w trzech różnych krajach - we Włoszech, we Francji i w Anglii - czują się szczególnie związane? To mnich o intensywnym życiu duchowym, znakomity wychowawca młodzieży, teolog o niezwykłych zdolnościach spekulatywnych, mądry zarządca i niezłomny obrońca „libertas Ecclesiae” - wolności Kościoła. Anzelm jest jedną z wybitnych osobowości średniowiecza, potrafił połączyć wszystkie te przymioty dzięki głębokiemu doświadczeniu mistycznemu, które zawsze kierowało jego myślą i działalnością. Św. Anzelm urodził się w 1033 r. (lub na początku 1034 r.) w Aoście jako pierworodny syn znamienitej rodziny. Jego ojciec był człowiekiem szorstkim, oddającym się rozkoszom życia i trwoniącym swój majątek; matka zaś to kobieta szlachetnych obyczajów i głębokiej pobożności (por. Eadmero, „Vita s. Anselmi”, PL 159, col. 49). To matka zajęła się wczesną humanistyczną i religijną formacją syna, którego następnie powierzyła benedyktynom z przeoratu w Aoście. Anzelm, który jako dziecko - jak opowiada jego biograf - wyobrażał sobie, że dobry Bóg zamieszkuje wysokie, ośnieżone szczyty Alp, miał pewnej nocy sen, że wysłano go do tego wspaniałego królestwa samego Boga, który długo i serdecznie z nim rozmawiał, po czym poczęstował go „śnieżnobiałym chlebem” (tamże, col. 51). Sen ten pozostawił w nim przekonanie, że został powołany do wypełnienia szczytnej misji. Gdy miał piętnaście lat, poprosił o przyjęcie do Zakonu Benedyktynów, ojciec jednak całą swoją władzą sprzeciwił się temu i nie ustąpił nawet wtedy, gdy ciężko chory syn, czując, że koniec jest bliski, błagał o zakonny habit jako ostatnią pociechę. Anzelm powrócił do zdrowia, a potem, po przedwczesnej śmierci matki, przeżywał czas moralnego zagubienia: zaniedbał naukę i porwany ziemską namiętnością, stał się głuchy na napomnienia Boga. Porzucił dom i zaczął włóczęgę po Francji w poszukiwaniu nowych przeżyć. Trzy lata później, gdy dotarł do Normandii, udał się do opactwa Benedyktynów w Bec, przyciągnięty sławą Lanfranka z Pawii, przeora klasztoru. Było to dla niego spotkanie opatrznościowe i decydujące o dalszym jego życiu. Anzelm z zapałem podjął studia pod kierunkiem Lanfranka i w krótkim czasie stał się nie tylko ulubionym uczniem, ale również powiernikiem mistrza. Zapłonęło w nim na nowo jego powołanie zakonne i - po starannym rozważeniu - w wieku 27 lat wstąpił do zakonu i przyjął święcenia kapłańskie. Asceza i studium otworzyły przed nim nowe horyzonty, pozwalając mu odkryć na nowo, i to w znacznie większym stopniu, tę zażyłość z Bogiem, jaką miał jeszcze jako dziecko. Gdy w 1063 r. Lanfrank został opatem w Caen, Anzelm, po trzech zaledwie latach życia monastycznego, mianowany został przeorem klasztoru w Bec i mistrzem klauzurowej szkoły, wykazując się zdolnościami wychowawczymi. Nie lubił metod autorytarnych, porównywał młodych ludzi do małych roślin, które rosną lepiej, kiedy nie są zamknięte w pomieszczeniach, i pozostawiał im „zdrową” swobodę. Był bardzo wymagający wobec samego siebie i wobec innych, gdy chodziło o przestrzeganie wymogów życia monastycznego, lecz zamiast narzucać dyscyplinę, stosował perswazję. Po śmierci opata Erluina, założyciela opactwa w Bec, w lutym 1079 r. Anzelm wybrany został jednogłośnie na jego następcę. Tymczasem wielu mnichów wezwano do Canterbury, by zanieść braciom zza kanału La Manche odnowę, jaka dokonywała się na kontynencie. To dzieło spotkało się z dobrym przyjęciem do tego stopnia, że Lanfrank z Pawii, opat Caen, został nowym arcybiskupem Canterbury i poprosił Anzelma o pozostanie z nim na jakiś czas, aby uczyć mnichów i pomóc mu w trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się jego wspólnota kościelna po najeździe Normanów. Pobyt Anzelma okazał się bardzo owocny, zaskarbił on sobie sympatię i szacunek tak, iż po śmierci Lanfranka wybrano go na jego następcę na stolicy arcybiskupiej w Canterbury. Sakrę biskupią przyjął uroczyście w grudniu 1093 r. Anzelm przystąpił od razu energicznie do walki o wolność Kościoła, odważnie domagając się niezależności władzy duchowej od władzy doczesnej. Bronił Kościoła przed bezprawną ingerencją władz politycznych, przede wszystkim królów Wilhelma Rudego i Henryka I, zachętę i poparcie znajdując u papieża, któremu okazywał zawsze śmiałe i serdeczne oddanie. Wierność tę przypłacił w 1103 r. nawet goryczą wygnania ze swej stolicy w Canterbury. Dopiero w 1106 r., gdy król Henryk I wyrzekł się roszczeń udzielania kościelnej inwestytury oraz ściągania podatków kościelnych i konfiskaty mienia Kościoła, Anzelm mógł powrócić do Anglii, radośnie witany przez duchowieństwo i lud. Tak szczęśliwie zakończyła się walka, jaką stoczył orężem wytrwałości, dumy i dobroci. Ten Święty Arcybiskup, który budził wokół siebie podziw, gdziekolwiek się udał, ostatnie lata swego życia poświęcił przede wszystkim moralnej formacji duchowieństwa i intelektualnym badaniom zagadnień teologicznych. Zmarł 21 kwietnia 1109 r., słuchając słów Ewangelii czytanej tego dnia podczas Mszy św.: „Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole” (Łk 22, 28-30). W ten sposób spełnił się sen o tej tajemniczej uczcie, który w dzieciństwie miał na samym początku swej drogi duchowej. Jezus, który zaprosił go, by siadł przy Jego stole, przyjął św. Anzelma po śmierci do wiecznego królestwa Ojca. „Błagam Cię, Boże, obym mógł Cię poznać, obym Cię kochał, bym mógł się Tobą radować. A jeżeli nie mogę w całej pełni w tym życiu, niech przynajmniej stale postępuję naprzód, aż nadejdzie to w pełni” („Proslogion”, rozdz. 14). Modlitwa ta pozwala zrozumieć mistyczną duszę tego wielkiego Świętego okresu średniowiecza, twórcy teologii scholastycznej, któremu tradycja chrześcijańska przyznała tytuł „Doctor Magnificus”, ponieważ żywił gorące pragnienie zgłębiania tajemnic Bożych, z pełną świadomością jednak, że droga poszukiwania Boga nigdy się nie kończy, przynajmniej na tej ziemi. Jasność i logiczny rygoryzm jego myśli zawsze miały na celu „wzniesienie duszy do kontemplacji Boga” (tamże, „Proemium”). Stwierdził on wyraźnie, że ten, kto chce uprawiać teologię, nie może liczyć jedynie na swą inteligencję, ale musi pielęgnować jednocześnie głębokie przeżywanie wiary. Działalność teologa, według św. Anzelma, rozwija się więc w trzech etapach: wiara - bezinteresowny dar od Boga, który należy przyjąć z pokorą; doświadczenie - które polega na wcieleniu słowa Bożego we własnym codziennym życiu; wreszcie prawdziwe poznanie - które nigdy nie jest owocem ascetycznego rozumowania, lecz kontemplatywną intuicją. Jak najbardziej aktualne pozostają także dziś w tej materii, dla zdrowych badań teologicznych i dla każdego, kto chciałby zgłębić prawdę wiary, jego słynne słowa: „Nie próbuję, Panie, przeniknąć Twojej głębi, gdyż w żadnym razie nie przyrównuję do niej mego intelektu; pragnę jednak, przynajmniej do pewnego stopnia, zrozumieć Twoją prawdę, w którą wierzy i którą kocha moje serce. Nie staram się bowiem zrozumieć, abym uwierzył, ale wierzę, bym zrozumiał” (tamże, 1). Drodzy Bracia i Siostry, miłość do prawdy i nieustanne pragnienie Boga, które naznaczyły całe życie św. Anzelma, niech będą dla każdego chrześcijanina bodźcem do niezmordowanego poszukiwania coraz głębszej jedności z Chrystusem - Drogą, Prawdą i Życiem. Oprócz tego gorliwość, pełen odwagi zapał, który wyróżniał jego pasterską działalność i który przysporzył mu czasem niezrozumienia, goryczy, a nawet wygnania, niech będzie zachętą dla pasterzy, osób konsekrowanych i wszystkich wiernych, by kochać Kościół Chrystusowy, modlić się, pracować i cierpieć dla niego, nie porzucając go nigdy ani nie zdradzając. Niechaj wyjedna nam tę łaskę Dziewica Matka Boża, do której św. Anzelm żywił czułe i synowskie nabożeństwo. „Maryjo, Ciebie serce moje chce miłować - pisze św. Anzelm - Ciebie język mój pragnie żarliwie sławić”.