To nie jest prima aprilis. Słynny katolicki uniwersytet w belgijskim Leuven zwolnił wykładowcę, bo ten podpadł feministkom. Cóż takiego strasznego zrobił wykładający filozofię Stéphane Mercier? Okazało się, że wystarczającym powodem do zwolnienia z pracy było w jego przypadku stwierdzenie, iż „aborcja to morderstwo niewinnej osoby”. Filozof dodał jeszcze, że aborcja jest gorsza niż gwałt. Takie słowa miały paść z ust profesora na wykładach dla pierwszego rocznika studentów. Stwierdzenie rozzłościło grupy feministyczne, które rozpoczęły protest. Władze uczelni najpierw zawiesiły wykłady Merciera, a później go zwolniły; nie podały zresztą powodów poza oświadczeniem, w którym tłumaczono, że osoba wykładowcy nie zapewnia „spokoju” koniecznego do nauczania. Żeby było śmieszniej, władze uczelni, by się usprawiedliwić, dodały, iż aborcja jest w Belgii legalna, a uczelnia respektuje prawo do wyboru przez kobiety.
Przywołana do tablicy konferencja belgijskich biskupów umyła ręce, tłumacząc, że jest za prawem do życia, ale jednocześnie szanuje autonomię katolickiej uczelni. No właśnie, czy jeszcze katolickiej?
W diecezji sosnowieckiej trwa peregrynacja obrazu Matki Bożej. Jest samochód, jest trasa, są godziny co do minuty. Ale to wszystko przestaje mieć znaczenie w jednej chwili. Kiedy obraz jest wnoszony. Kiedy ludzie milką. I kiedy – bez żadnego sygnału – zaczynają klękać. O tej drodze, która nie jest tylko przejazdem, opowiada ojciec Karol Bilicz, paulin, jeden z dwóch „kierowców Maryi” w Polsce. Rozmawia Dominika Bem.
Zacznijmy od rzeczy, która brzmi niemal jak metafora, a przecież jest bardzo konkretna. Ojciec jest „kierowcą Matki Bożej”. Kim właściwie jest kierowca Maryi?
Pielgrzymka to nie wycieczka. To droga, którą pokonuje się razem – w modlitwie, w trudzie, w milczeniu i w śpiewie. Każdy krok ma znaczenie, każda wspólnota tworzy coś, czego nie da się powtórzyć. I właśnie dlatego pamiątka z pielgrzymki jest czymś więcej niż gadżetem – to znak przynależności, materialny ślad duchowego doświadczenia, który zostaje długo po powrocie do domu.
Koszulka z nazwą grupy, torba z symbolem sanktuarium, bluza z datą i trasą – rzeczy, które na trasie budują poczucie wspólnoty, a po powrocie wracają do codziennego życia i przypominają. Nie jako dekoracja. Jako dowód, że się tam było i że szło się razem.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
